Εισήγηση: Η αναγκαιότητα για δημιουργία κομμουνιστικής πολιτικής οργάνωσης της εργατικής τάξης με στόχο την οριστική απελευθέρωση της

κεφαλινοσ

Ολόκληρη η εισήγηση του Παναγιώτη Κεφαλληνού, εργαζόμενου στο Δήμο Αθήνας, μέλος της Πρωτοβουλίας διαλόγου για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα, στην 2η μέρα του ιστορικού-θεωρητικού διήμερου, 11 Νοεμβρίου 2018:

Η αναγκαιότητα για δημιουργία κομμουνιστικής πολιτικής οργάνωσης της εργατικής τάξης με στόχο την οριστική απελευθέρωση της

Οι περισσότεροι από εμάς είχαμε την τύχη να βρεθούμε σε οργανώσεις με κομμουνιστική αναφορά για αρκετά χρόνια. Η εμπειρία που αποκτήσαμε στα χρόνια της οργανωμένης ζωής για την συλλογική επαναστατική δράση είναι πολύτιμη και αναντικατάστατη, απ’όλες τις πλευρές. Από τους πιο μικρούς αγώνες μέχρι τα μεγάλα ξεσπάσματα και γεγονότα (το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ – οι ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ 1975-1990, ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ του 2008, το 2χρονο 2010-2012 των μεγάλων κινητοποιήσεων κ.α.), η έλλειψη ενός επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος ήταν καθοριστική.

Σήμερα, βιώνουμε μια μακρόσυρτη περίοδο μιας συνολικής ήττας στρατηγικού χαρακτήρα, με το κεφάλαιο να έχει πάρει το πάνω χέρι. Η περίοδος της καπιταλιστικής κρίσης μετρά ήδη μια 10ετία. Το σύνολο των οργανώσεων με κομμουνιστική αναφορά (από το ΚΚΕ και τις υπόλοιπες πολιτικές οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, όλων των παραδοσιακών ρευμάτων), αδυνατούν να διατυπώσουν μια επαναστατική γραμμή διεξόδου από την κρίση σε μια αντικαπιταλιστική επαναστατική κατεύθυνση. Ταυτόχρονα οι οργανώσεις της Εργατικής Τάξης βρίσκονται σε κατάσταση αποσύνθεσης, από πλευράς μαζικότητας, προσανατολισμού τους, αποτελεσματικότητας των αγώνων, της κατανόησης του ρόλου τους και τα έντονα φαινόμενα κατακερματισμού και πολυδιάσπασης.

Ο φασισμός σηκώνει κεφάλι και εδώ και στην Ευρώπη, ο ρατσισμός αυξάνεται, οι ανταγωνισμοί οξύνονται, οι πολεμικές επεμβάσεις κλιμακώνονται επικίνδυνα και στην περιοχή μας.

Αυτή η αδυναμία που ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΕΤΑΙ απ΄όλους (εκτός κάποιων τυχοδιωκτικών ομάδων που έχουν εκτίμηση ότι το κίνημα βρίσκεται σε άνοδο και αντεπίθεση), η αδυναμία, δηλαδή, οργάνωσης αποτελεσματικών αγώνων, αλλά κυρίως διαμόρφωσης μιας επαναστατικής γραμμής ΔΙΕΞΟΔΟΥ από την καπιταλιστική κρίση, φέρνει όλο και πιο συχνά τελευταία στην επιφάνεια τη συζήτηση και προσπάθειες για:

  1. την δημιουργία ενός ανάλογου σύγχρονου επαναστατικού κομμουνιστικού φορέα, που θα συντελέσει-οργανώσει-βοηθήσει στην περιγραφή ενός προγράμματος κομμουνιστικής κατεύθυνσης για την αντικαπιταλιστική ανατροπή.

Ο κόσμος της δουλειάς, δεν βλέπει προοπτική ΔΙΕΞΟΔΟΥ, ακόμα και για τα μικρά ζητήματα.

Ψάχνει-συζητά για το πώς μπορούμε και αν μπορούμε να πάμε αλλιώς. Με ποιους τρόπους & τι μέσα;

Οι απαντήσεις λειψές, μερικές, αποσπασματικές, που δεν πείθουν αποτελεσματικά τους εργαζόμενους , αλλά ούτε και ένα πιο πρωτοπόρο πολιτικά- «ψαγμένο» τμήμα, που έχει αναφορά ή σύνδεση με τις υπάρχουσες πολιτικές ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Αυτό που προβληματίζει ιδιαίτερα για το προχώρημα αυτών των συζητήσεων, είναι κυρίως 2 βασικά ερωτήματα για α) το περιεχόμενο του προγράμματος, αλλά και β) για τα χαρακτηριστικά του κομμουνιστικού κόμματος της εποχής μας.

Μπαίνουν ακόμα ερωτήματα όπως το κατά πόσον είναι αναγκαία η ανατροπή του καπιταλισμού, ποιος έχει συμφέρον να τον οργανώσει, που θα οδηγήσει μια τέτοια ανατροπή; Σε τι καθεστώς και πως θα είναι οργανωμένο;

Εδώ να πούμε ότι η εμπειρία ή τα ακούσματα-ο απόηχος των καθεστώτων των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, φθάνουν στη σημερινή γενιά κυρίως ως καθεστώτα συγκεντρωτικά- ανελεύθερα που οδηγήθηκαν στην κατάρρευση. Καθεστώτα που κρατικοποίησαν τον Μαρξισμό- την ταξική αλληλεγγύη- τα συνδικάτα και μετέτρεψαν τον προλεταριακό διεθνισμό σε διακρατικές σχέσεις.

Ποιους λοιπόν συγκινεί σήμερα η ιδέα μιας τέτοιας προσπάθειας;

Κυρίως μικρά τμήματα, έναν μικρό αριθμό συντρόφων οργανωμένων ή ανοργάνωτων με κομουνιστική αναφορά και δράση.

Η ίδια η τάξη (ή έστω μικρά τμήματά της), η νέα γενιά και η νέα βάρδια εργαζομένων δεν φαίνεται ακόμα να προσεγγίζει με καθαρό τρόπο μια τέτοια προοπτική. Μπορεί να υπάρχει η αναζήτηση για το πώς ΘΑ ΠΑΜΕ ΑΛΛΟΙΩΣ για να νικήσουν οι αγώνες και να ανατραπεί αυτή η βαρβαρότητα (μνημόνια-χρέος-εκμετάλλευση-φτώχεια-εργοδοτικήή αυθαιρεσία κ.λ.π), αλλά ακόμα δεν είναι καθαρό από ποιους και πως θα πραγματοποιηθεί. Η προσπάθεια μοιάζει βουνό ασήκωτο.

Το πλήθος των οργανώσεων και των μετώπων με κομουνιστική ή αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, δημιουργούν εύλογες απορίες για την αναγκαιότητα ακόμα μιας τέτοιου χαρακτήρα οργάνωσης.

Εδώ χρειάζεται μα αποτιμήσουμε την δράση αυτών των οργανώσεων, αλλά και να διατυπώσουμε άποψη για τη σημερινή τους ταυτότητα και δράση, από το Κ.Κ.Ε και όλες τις πολιτικές οργανώσεις που εκφράζουν διάφορα ρεύματα του σημερινού κομμουνιστικού κινήματος (Μ-Λ χώρος, τροτσκιστικές οργανώσεις και νέα μορφώματα που αποσπώνται από το Κ.Κ.Ε ή είχαν σχέση με ΣΥΝ).

Η άποψή μας πρέπει να εδράζεται πάνω στις θέσεις που έχουν και τη στάση τους στο Εργατικό Κίνημα, τους αγώνες, τον προσανατολισμό που δίνουν αλλά και τις θέσεις και τη δράση τους στην πολιτική πάλη, γύρω από τα ζητήματα του πολέμου του φασισμού-ρατσισμού.

Η αποτίμηση της δράσης αυτών των οργανώσεων και η δική μας αυτοκριτική, καταδείχνει σήμερα την ανάγκη ενός συγχρόνου επαναστατικού κομουνιστικού φορέα που αυτοτελώς θα στηριχτεί στην Ε.Τ και την νεολαία. Δεν μπορούμε να στηριχτούμε στα υπάρχοντα σχήματα με τη μορφή π.χ μιας “ένωσης” 2-3 οργανώσεων ή σχημάτων, ούτε να “μετατρέψουμε” κάποια από τις οργανώσεις σε κομουνιστικό κόμμα.

Η δημιουργία κομμουνιστικού φορέα δεν αποτελεί μια ιδρυτική πράξη οργανώσεων που περίπου συγκλίνουν ή έχουν απλά κοινή πολιτική-ιδεολογική καταγωγή. Θα στηριχτεί στη βάσανο συζήτησης και διαμόρφωσης ενός προγράμματος για την ανατροπή του καπιταλισμού, τη δημιουργία νέων κοινωνικών θεσμών και κυρίως το κοινωνικοοικονομικό σύστημα του κομμουνισμού.

Αρκεί να αποφύγουμε την αρνητική εμπειρία του κομουνιστικού κινήματος που μετέτρεψε:

  • τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό από συνειδητή πειθαρχεία ομοϊδεατών για τον κοινό σκοπό, σε τυφλή υποταγή των μελών στο κόμμα, την Κ.Ε, τον γραμματέα.
  • την δικτατορία του προλεταριάτου από μηχανισμό συντριβής της αστικής τάξης στα πρώτα χρόνια της νέας κομμουνιστικής εξουσίας, σε μοχλό καταπίεσης της εργατικής τάξης
  • προλεταριακό διεθνισμό, από μια ανώτερη μορφή ενότητας-δράσης των κομμουνιστών σε παγκόσμιο επίπεδο, σε μια μορφή καθυπόταξης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος στο Κ.Κ.Σ.Ε και στην Ε.Σ.Σ.Δ
  • που διαχώρισαν την ηγεσία από τα μέλη είτε με την επαγγελματοποίηση είτε με το ξέκομα της ηγεσίας από τις οργανώσεις, εμείς χρειαζόμαστε κόμμα των μελών και των οργανώσεων βάσεις του στους χώρους δουλειάς – τους κλάδους και τις φτωχογειτονιές. Δεν έχουμε ανάγκη από ένα κόμμα επαγγελματιών της επανάστασης, των στελεχών και των παραγόντων

Όλα τα παραπάνω ερωτήματα και οι διαπιστώσεις, η αρνητική εμπειρία δημιουργούν δυσκολίες σε μια ανοιχτή συζήτηση για το τι κόμμα θέλουμε, τι πρέπει να αποφύγουμε αλλά και τι πρόγραμμα χρειαζόμαστε, όμως δεν αναιρούν την αναγκαιότητα ενός σύγχρονου επαναστατικού “εργαλείου” που θα συλλογικοποιήσει τα θέλω μας και θα δώσει προοπτική στον αγώνα για συνολική απελευθέρωση της εργατικής τάξης.

Η παραπάνω αναγκαιότητα προκύπτει και ως ανάγκη αντιμετώπισης των εγχώριων και διεθνών οργάνων της κεφαλαιοκρατίας που αυτοί διαθέτουν. Οι αστοί έχουν συγκρότηση πολιτική και οργανωτική( τα αστικά κόμματα – τις ενώσεις των κεφαλαιοκρατών- τις διεθνείς οργανώσεις- ενοποιημένους κατασταλτικούς μηχανισμούς και διεθνοποιημένες παρά- κρατικού τύπου οργανώσεις- στρατούς –ΜΜΕ).

ως ανάγκη ενός εργαστηριού παράγωγης ιδεολογίας και ανάπτυξης του μαρξισμού, που θα βοηθά την Ε.Τ. να αποκτήσει αυτογνωσία, ως τάξη επαναστατική.

Χρειαζόμαστε λοιπόν μια πολιτική κομμουνιστική οργάνωση

  • πάνω απ όλα εργατική ως προς τη σύνθεση και τον προσανατολισμό της δράσης της στην εργατική τάξη.
  • μια οργάνωση που εδράζει την ιδεολογία της, στον μαρξισμό που τον αναπτύσσει-εμπλουτίζει και επιδιώκει να κάνει κτήμα της Ε.Τ., τον μαρξισμό όχι ως ευαγγέλιο αλλά ως επιστημονική θεωρία και εργαλείο που μπορεί να αναλύει συνολικά και κάθε φορά την κατάσταση
  • μια κομμουνιστική-μαχητική-επαναστατική οργάνωση, όχι για την ημέρα της “κρίσης“ αλλά σήμερα, κάνοντάς το έμπρακτα στην καθημερινή πάλη, από την απεργία, τη διαμαρτυρία, το αντιπολεμικό κίνημα, την πάλη κατά του φασισμού. Όχι μέσα από συμβολικού τύπου ενέργειες, αλλά ως συστατικό στοιχείου της δράσης, που διαπαιδαγωγεί και διαπαιδαγωγείται από την πράξη.

Μια τέτοια οργάνωση δεν μπορεί να υποτάσσεται, να παρακολουθεί και να στηρίζει κινήσεις που αποκοιμίζουν την εργατική τάξη και την εγκλωβίζουν σε μια γραμμή παρακολοθητισμού, αναποτελεσματικότητας και ήττας.

Για παράδειγμα η σημερινή κατάσταση που έχει εδραιωθεί στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και η αντιμετώπιση των κινήσεων του αστικοποιημένου συνδικαλισμού και της κομματικής-συντηριτικής γραφειοκρατίας του ΠΑΜΕ που αποτελούν το δίδυμο πόλο υποταγής.

Η αντιμετώπιση ως θεσφάτου της λέξης “απεργία “ (π.χ. 30- Μαΐου ή 28-Νοέμβρη ) που ανεξάρτητα από ποίος την κηρύσσει, τι αιτήματα έχει και τι στόχους βάζει πολλοί γίνονται αναφανδόν-άκριτα υποστηρικτές-φορείς υλοποίησής της. Σε αυτό μάλιστα πολιτικές οργανώσεις που έχουν κομμουνιστική αναφορά (ΚΚΕ, Μ-Λ χώρος, τροτσκιστικές οργανώσεις) ή ευρύτερα οργανώσεις “αριστερές“ (ΛΑΕ κ.λπ.) υποκλίνονται στις σημερινές δυσκολίες ανάπτυξης αυθεντικών αποτελεσματικών αγώνων, παρακολουθούν και ακολουθούν στηρίζοντας και συμμετέχοντας σε αυτού του τύπου την καρικατούρα-απεργία βάζοντας, όπως λένε το δικό τους πλαίσιο, αλλά πιθανά και την ξεχωριστή τους συγκέντρωση.

Οι παραπάνω κινήσεις του αστικοποιημένου συνδικαλισμού και της κομματικής γραφειοκρατίας (ΠΑΜΕ}, αυτού του δίπολου υποταγής και καθυπόταξης τμημάτων της εργατικής τάξης οδηγούν στην εμπέδωση μέσα στις γραμμές μας της ΤΙΝΑ. Οι κινητοποιήσεις (περά από όσες έχουν καθαρά αμυντικό χαρακτήρα) για απολύσεις ή απόκρουσης κάποιων επιθέσεων τμηματικών σε χώρους δουλειάς, είναι στο σύνολο τους άμαζες- αποσπασματικές και χωρίς συνολικούς στόχους ανατροπής, για αυτό και είναι αναποτελεσματικές.

Για παράδειγμα στις 14/11/18 υπάρχει 24ωρη απεργία πάνω σε ζητήματα που αφορούν μισθούς, συντάξεις, ΒΑΕ, πλαίσιο προσλήψεων κ.λ.π.

Είμαστε γενικά υπέρ ή κατά; Λέμε κατ’ αρχήν να συμμετέχουμε

Η απεργία αυτή όμως:

  1. είναι ξανά μια 24ωρη διαμαρτυρίας-καταγγελίας, όχι αποφασιστικής διεκδίκησης
  2. δεν έχει συνέχεια ή σχέδιο κλιμάκωσης
  3. δεν έχει έστω διακηρυκτικά στόχους ανατροπής (χρέος-επιτροπεία-Ε.Ε.)

Πάνω στα αιτήματα που βάζει η ΑΔΕΔΥ, υπήρξε πριν 1 μήνα, απάντηση από τον Τσακαλώτο ,τίποτα πέρα από τα 800 εκατ. απ΄το πλεόνασμα ,που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη, και θα δοθούν σε όσους έχουν εξαθλιώσει πλήρως. Δηλαδή τίποτα σε κανένα αίτημα , αλλά αντιθέτως προχώρημα των αναδιαρθρώσεων και της αξιολόγησης, των εκχωρήσεων, της συρρίκνωσης και των ιδιωτικοποιήσεων.

Ποια απάντηση χρειαζόταν λοιπόν η κυβέρνηση;

Ένα σ.κ. που σέβεται τον ρόλο του, αυτόν τον συνδικαλιστικό και όχι τον επαναστατικό ρόλο της ΕΤ, θα ήταν:

  • προετοιμαζόμαστε με συνελεύσεις παντού και απόφαση για μαχητικό-διαρκείας απεργιακό αγώνα
  • κλείνουμε, μπλοκάροντας καθοριστικές υπηρεσίες και χώρους με ενεργητικές καταλήψεις από τις 15 Νοεμβρη
  • Σταματάμε βασικές λειτουργιές του κράτους, των δήμων, των περιφερειών, των Μ.Μ.Μεταφοράς
  • Καλώντας παράλληλα τον χώρο του ιδιωτικού τομέα να προχωρήσει σε κινητοποιήσεις για ΣΣΕ

Αντί μιας τέτοιας απάντησης, είχαμε αποσπασματικές ξεχωριστές κινητοποιήσεις , μέσα στον Οκτώβρη, 2/10, 3/10, 5/10, 10/10

Μια γραμμή λοιπόν που θα έσπαγε την αναποτελεσματικότητα των κινήσεων του δίπολου (αστικός συνδικαλισμός και ΠΑΜΕ) που θα έβαζε τους εργαζόμενους συμμέτοχους για έναν αποφασιστικό αγώνα, αυτόν που δειλά πραγματοποιήθηκε την 1 Νοεμβρη και παντοιοτρόπως σαμποταρίστηκε-χτυπήθηκε και λοιδορήθηκε από το δίπολο υποταγής του αστικοποιημένου συνδικαλισμού και την κομματική-συντηρητική γραφειοκρατία..

Ποιος αλήθεια δεν αναγνωρίζει σε αυτή τη κατάσταση στο Ε.Κ. ,την σοβαρή έλλειψη ενός συνολικού σχεδίου, προπαγάνδισης του και εφαρμογής μιας άλλης γραμμής από ένα πολιτικό-επαναστατικό φορέα της τάξης;

Η δημιουργία λοιπόν ενός επαναστατικού-πολιτικού φορέα, μιας κομμουνιστικής οργάνωσης θα δώσει πνοή-ώθηση και στους αγώνες της εργατικής τάξης, γιατί σήμερα για να κερδηθεί και το παραμικρό αίτημα απαιτείται πιο πολύ από ποτέ, οργάνωση – σχέδιο – αποφασιστικότητα – αποτελεσματικές κινητοποιήσεις με συμμέτοχους αυτούς που να μπουν μπροστά.

Πάνω σ αυτά χρειάζεται να δουλέψουμε, σύντροφοι/σσες, αποκόβοντας από κακές συνήθειες, “φιλίες” και συμμαχίες όπως ο οργανωτικός φιλελευθερισμός ή η παλαιά κοινή πολιτική καταγωγή, τα αμφίβολα σημερινά μέτωπα που δεν μπορούν ούτε να συζητήσουν μεταξύ τους.

Χωρίς να είναι πανάκεια για όλες τις λύσεις, ο άμεσος στόχος σήμερα, της δημιουργίας πολιτικής-κομμουνιστικής οργάνωσης, είναι εκ των ων, ουκ άνευ.

Δεν τα έχουμε όλα λυμένα (σε θεωρητική κυρίως βάση), αλλά βαραίνει ίσως πολύ και η δύναμη της συνήθειας, από οργανώσεις που συμμετέχουν στη προσπάθεια και το κεκτημένο λειτουργίας τους, έως τους ανοργάνωτους συντρόφους/σες που η έλλειψη οργανωμένης ζωής τους έχει οδηγήσει σε έναν βερμπαλιστικό- επαναστατικό φιλελευθερισμό.

Γι’ αυτό θεωρώ σημαντικό, πέρα από την συνεχή ενδοσκόπηση σε πλευρές της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος, οι οργανώσεις που συμμετέχουν σε αυτήν την προσπάθεια να καταθέσουν την πολύτιμη εμπειρία τους – ως πολιτικά υποκείμενα, από άποψη ιδεολογικών προσανατολισμών, πολιτικής δράσης και οργανωτικής λειτουργίας με όλες τις θετικές και αρνητικές πλευρές τους, κάνοντας ουσιαστικά και μια ειλικρινή ιστορική αποτίμηση αυτών των χρόνων ύπαρξής τους στο ιστορικό γίγνεσθαι.

-Τι εκφράζει σήμερα στην Ελλάδα και διεθνώς π.χ. ο Μαοϊκός χώρος ή ο χώρος του Τροτσκισμού; Σε τι συνίσταται η συνέχιση της δράσης μιας σειράς οργανώσεων;

-Τι διαχωριστικές γραμμές αλήθεια υπάρχουν μεταξύ των ιστορικών παραδοσιακών ρευμάτων και ποιες κεφαλαιώδεις αντιθέσεις υπάρχουν;

-Τι άλλο από ένα συστημικό συντηρητικό φιλοθεσμικό κόμμα είναι το ΚΚΕ σήμερα;

Η 30η Μάη με την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ- του συνόλου του αστικοποιημένου συνδικαλισμού και της κομματικής συντηρητικής γραφειοκρατίας του ΠΑΜΕ- , έσβησε αυτές τις διαχωριστικές γραμμές συνολικά, όλοι μπήκαν κάτω από τις σημαίες της αστικής τάξης και του αστικοποιημένου συνδικαλισμού υπηρετώντας τη γραμμή συμφιλίωσης και υποταγής στην νέα κανονικότητα που επιβάλλει το κεφάλαιο. { Υπήρξαν βέβαια και εξαιρέσεις μικρές, από ελάχιστες οργανώσεις, που όμως απλά δεν αλλάζει την πραγματικότητα.)

– Ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της 30χρονης πορείας του ΝΑΡ; Τι έχει αφήσει ως αποτύπωμα στην Ε.Τ. και τη νεολαία; Γιατί δεν ανανεώνεται από τμήματα της Ε.Τ. αλλά κυρίως τη νεολαία – σπουδάζουσα – και τμήμα της επιστημονικής διανόησης και αυτοαπασχολούμενους, ελεύθερους επαγγελματίες και μισθωτούς δημοσίου; Και τι φταίει; Η ιστορική μήτρα δημιουργίας του; Ο προσανατολισμός του;

Σύντροφοι, έχουμε πολλά να κάνουμε. Δεν είμαστε στην αρχή. Υπάρχει πλούσιο υλικό και σοφία αλλά και επαναστατική δράση στη χώρα μας τα οποία και πρέπει να αξιοποιήσουμε στην προσπάθειά μας.

Θεωρώ όμως πολύ σημαντικό ως καθήκον, την ενασχόλησή μας – οργανωμένα, συλλογικά και όχι μόνο ως μεμονωμένοι ειδικοί ή επιστήμονες ή από την συμμετοχή μας σε ημερίδες, στα παρακάτω:

Πρώτον, πάνω στην κριτική του καπιταλισμού σήμερα συνολικά αλλά και της εξέλιξής του στη χώρα ως σύστημα που οδηγεί εργαζόμενους και λαούς στην εξαθλίωση, τη φύση σε καταστροφή & τον πλανήτη σε έκρηξη.

Να μιλήσουμε για τον ίδιο τον καπιταλισμό – όχι αφηρημένα – αλλά επιστημονικά, αναλύοντας τη δομή του, τον τρόπο λειτουργίας του, την διαδικασία της καπιταλιστικής παραγωγής, την ιστορική του ανάπτυξη και παράλληλα μέσα από αυτή την ανάλυση να περιγράψουμε τον κομμουνισμό ως μια σημερινή δυνατότητα ενός νέου κοινωνικού – οικονομικού σχηματισμού αλλά και ως κίνημα των εργαζόμενων που θέλουν να απελευθερώσουν την τάξη τους και όλη την κοινωνία από τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Πάνω στην κριτική του σημερινού καπιταλισμού θα μπορέσουμε να χτίσουμε το δικό μας αναγκαίο πρόγραμμα για την επαναστατική ανατροπή του και την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας. Το πρόγραμμα πρέπει να αποτελέσει ουσιαστικό κίνητρο ενεργοποίησης και συμμετοχής τμημάτων της Ε.Τ. και της νεολαίας.

Δεύτερον, να επικεντρώσουμε την ενασχόλησή μας στην ερευνητική, επιστημονική και πρακτική δουλειά για την κατάσταση της Ε.Τ. ως φορέα της επαναστατικής αλλαγής, των προβλημάτων και των αντιφάσεων που την διαπερνούν.

Τρίτον, να μελετήσουμε το επίπεδο οργάνωσής της, κυρίως μέσα από τις εργατικές ενώσεις, τα συνδικάτα και τις εργατικές συλλογικότητες στις γειτονιές αναφορικά με τον αριθμό, την ηλικία, την επιχείρηση, τη σχέση εργασίας, τους νέους κλάδους παραγωγής και την επίδρασή τους στην συλλογική συνείδηση.

Τελειώνοντας, σύντροφοι, θέλω να επισημάνω ότι έχουμε ανάγκη από δουλειά, προετοιμασία του προγράμματος και του σύγχρονου κομμουνιστικού φορέα, όχι σαν μια ατέρμονη συζήτηση χωρίς κόμβους, ειδικούς στόχους και αποτελέσματα.

Αλλά μιας δημιουργικής δουλειάς με στόχους, βήματα, αποτίμηση του έργου που παράγουμε κάθε φορά.

Η πρωτοβουλία μας αυτή χρειάζεται άπλωμα της παντού, συμβολή του καθένα-μιας μας, καταμερισμό της δουλειάς, καταγραφή και στόχους.

Είμαι αισιόδοξος ότι μπορούμε να προχωρήσουμε, γιατί οι καιροί είναι ευνοϊκοί να μιλήσουμε για όλα αυτά, ο κόσμος δεν μπαίνει κάτω από τον ζυγό της ΤΙΝΑ και της νέας κανονικότητας.

Είμαι αισιόδοξος με μια επιπλέον προϋπόθεση, ότι σε αυτήν την προσπάθεια η νεολαία θα πάρει μεγάλο βάρος ευθύνης.

Δείτε ολόκληρη την εισήγηση του Παναγιώτη Κεφαλληνού στο video:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: