Εισήγηση: Η Ευρώπη-φρούριο απέναντι στους λαούς

Pavlopoulos_1

Ολόκληρη η εισήγηση του Γιώργου Παυλόπουλου, δημοσιογράφου, στην ημερίδα 30 Μάρτη 2019:

Καλησπέρα,

Με βάση τον τίτλο, τίθενται τέσσερα αυτονόητα ερωτήματα:

Α. Ποιοι είναι οι αφεντάδες στο φρούριο;

Β. Ποιοί τους απειλούν και με ποιο τρόπο;

Γ. Τι μέτρα παίρνουν οι αφεντάδες για να τους αντιμετωπίσουν;

Δ. Θέλουν και πώς να κατακτήσουν και άλλα φρούρια;

Ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά:

Α. Ποιοι είναι οι αφεντάδες στο φρούριο

Για εμάς εδώ μπορεί να φαντάζει αυτονόητο πλέον και μετά από τόσα χρόνια ατέρμονων συζητήσεων και αναλύσεων. Το ίδιο πιθανότατα ισχύει και για τις συλλογικότητες από τις οποίες προέρχεται ο καθένας μας ή τις εκπροσωπεί. Παρ’ όλα αυτά, πρόκειται για ένα αφετηριακό σημείο για τη θέση και τη δράση μας και γι’ αυτό οφείλουμε να είμαστε όσο πιο ξεκάθαροι μπορούμε. Ειδικά καθώς δεν είναι εξίσου αυτονόητο για την κοινωνική πλειοψηφία, δηλαδή το υποκείμενο κάθε επαναστατικής στροφής και ανατροπής, όπως δείχνουν και οι σχετικές δημοσκοπήσεις, όσο σχετικές ή αναξιόπιστες και αν είναι.

Ας το ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν: Η Ευρωπαϊκή Ένωση και μαζί η ευρωζώνη και το νόμισμά της, αποτελούν ένα οικοδόμημα του κεφαλαίου και των αστικών τάξεων της Ευρώπης – και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει ποτέ και υπό καμία προϋπόθεση.

Τόσο επειδή είναι σχεδιασμένο και στημένο από τα θεμέλιά του με ένα συγκεκριμένο τρόπο και βάσει αυστηρού σχεδίου, κάτι που θα κατανοήσει κανείς καλύτερα εάν πιάσει το νήμα από την άκρη του, δηλαδή από την Ευρωπαϊκή Ένωση Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ), το πρόπλασμα της ΕΕ που συγκρότησαν Γάλλοι και Γερμανοί λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1951), επιδιώκοντας πρακτικά να ενώσουν τη βιομηχανική τους ισχύ και να φτιάξουν μια ενιαία αγορά. Είναι αυτό το σχέδιο, άλλωστε, που επιβάλλει στο Ευρωκοινοβούλιο – τον θεωρητικά πιο δημοκρατικό θεσμό από όλους όσους υπάρχουν στην ΕΕ – να είναι η τελευταία… τρύπα του ζουρνά και υποδεέστερο όχι απλώς από το Συμβούλιο των κρατών-μελών αλλά και από την Κομισιόν.

Όσο και επειδή αυτοί που το έχτισαν δεν έχουν καμία πρόθεση – ακόμη και στη θεωρητική περίπτωση που οι λεγόμενες «δυνάμεις της προόδου» ή της Αριστεράς κατακτήσουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία – να παραδώσουν τα κλειδιά σε αυτούς που εκμεταλλεύονται. Θα το υπερασπίσουν με νύχια και με δόντια και δεν θα διστάσουν απέναντι σε κανενός είδους εκτροπή από το μοντέλο της αστικής δημοκρατίας για να το πετύχουν. Επειδή δε είναι έμπειροι και έχουν το κράτος και τους νόμους με το μέρος τους σήμερα, προετοιμάζονται για το χειρότερο, μετατρέποντας το οικοδόμημα σε φρούριο και περιορίζοντας δραστικά τους ελεύθερους χώρους όπου κανείς (κυρίως στις προηγούμενες γενιές) μπορούσε να εξακολουθεί να έχει την αυταπάτη ότι ζει σε ένα κόσμο ελευθερίας, όπου η φωνή του ακούγεται και η γνώμη του μετρά αποφασιστικά.

Τα όσα συμβαίνουν με το Brexit και άλλα δημοψηφίσματα, όπου λαοί και κοινοβούλιο ψηφίζουν και ξαναψηφίζουν μέχρι να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα, είναι χαρακτηριστικά των προθέσεών τους.

Β. Ποιοι τους απειλούν και με ποιο τρόπο;

Θεωρητικά, το κεφάλαιο και το σύστημα εξουσίας του είναι -στην περίοδο που ζούμε- τόσο ισχυρό και το αντίπαλο δέος τόσο ανοργάνωτο και (γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο) αδύναμο, ώστε δεν θα πρέπει να αισθάνεται καμία σοβαρή απειλή ούτε φόβο. Με την παραδοσιακή Αριστερά ξεδοντιασμένη (στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων) από την βαθιά ευρωλαγνεία της, με τα γραφειοκρατικά εργατικά συνδικάτα να έχουν αποκοιμηθεί στην εποχή της αφθονίας και των παροχών και να νομίζουν ότι βλέπουν έναν εφιάλτη από τον οποίο κάποια στιγμή θα ξυπνήσουν και με τους μηχανισμούς διαμεσολάβησης, διαμόρφωσης και εξαγοράς συνειδήσεων να λειτουργούν δραστικά και αποτελεσματικά (με κυρίαρχο εδώ τον ρόλο των αστικών ΜΜΕ) θα έπρεπε οι κυβερνώντες να αισθάνονται γενικά ήρεμοι – και πάντως σίγουροι για το μέλλον τους.

Σίγουροι διότι το σύνολο σχεδόν των κοινοβουλευτικών κομμάτων στην Ευρώπη τάσσεται υπέρ της ΕΕ, αλλά και του ευρώ. Σίγουροι διότι το εργατικό κίνημα στην Ευρώπη είναι κατακερματισμένο και χωρίς σαφή στόχευση. Σίγουροι γιατί η ΕΕ των 28 χωρών, του μισού και πλέον δισ. των κατοίκων και αθροιστικά του υψηλότερου ΑΕΠ σε όλο τον πλανήτη δεν μπορεί να απειληθεί από 1, 2 ή 3 εκατομμύρια προσφύγων – ή, πολύ περισσότερο, από τους οικονομικούς μετανάστες τους οποίους άλλωστε μοιάζει να έχει ανάγκη.

Κι όμως, τα γεγονότα φανερώνουν ότι συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, ειδικά την τελευταία δεκαετία και μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης του 2008 – που διαρκεί ως σήμερα και μοιάζει ήδη να κυοφορεί τον επόμενο και ακόμη πιο βίαιο κλονισμό.

Μοιάζει σαν αίφνης, το οικοδόμημα να αποκάλυψε τις κατασκευαστικές του ατέλειες και τις ρωγμές του, οι οποίες μεγάλωσαν καθώς οι μέτοχοι-κατασκευαστές-ιδιοκτήτες άρχισαν να τσακώνονται για τα χιλιοστά και τα έξοδα που αντιστοιχούν στον καθένα, οι κάτω όροφοι να δυσφορούν με τους πάνω και οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων με θέα να αρνούνται κατηγορηματικά να ανοίξουν ένα παράθυρο για τους λιγότερο προνομιούχους. Οι συνελεύσεις τους άρχισαν να μοιάζουν με αρένα και κάποιοι απειλούσαν ακόμη και να βάλουν μπουρλότο στην πολυκατοικία.

Στο τέλος, βέβαια, αποδεικνυόταν ότι μπλοφάρουν ή απλώς ξεφεύγουν πρόσκαιρα. Και έτσι, όλοι οι ιδιοκτήτες κατέληγαν στο κλασικό συμπέρασμα ότι για όλα τα κακά ευθύνονται οι ενοικιαστές και οι οικογένειές τους που αρνούνται να πληρώσουν περισσότερα για να επισκευαστεί και να ξαναβαφτεί το κτίριο, οι καθαρίστριες και οι συντηρητές που μπαινοβγαίνουν σε αυτό και φυσικά οι πεινασμένοι και παγωμένοι άστεγοι και παλιάτσοι που βρίσκονται απέξω και τολμούν να χτυπήσουν την πόρτα για λίγη ζεστασιά.

Με άλλα λόγια, αν και οι εθνικές αστικές τάξεις της Ευρώπης συνέχισαν να τσακώνονται, συμφώνησαν απολύτως ότι φταίνε τελικά οι λαοί, που αντί να είναι ευγνώμονες για το γεγονός ότι τους… επιτρέπεται να ζουν μέσα σε αυτό το – προνομιακό σε σύγκριση με τα γειτονικά – κτίριο, ζητούν και τα ρέστα. Και μαζί τους, φταίνε και οι ένοικοι των ετοιμόρροπων γειτονικών κτιρίων, που αναζητούν καταφύγιο και ένα πιάτο φαΐ καθώς τα δικά τους σπιτικά κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να καταρρεύσουν και να τους θάψουν.

Σε αυτό το φόντο και με αυτό το σκεπτικό, οι «πλατείες» της Ισπανίας και της Ελλάδας, η γεμάτη από πρόσφυγες Μεσόγειος, οι πλημμυρισμένοι από Κίτρινα Γιλέκα δρόμοι της Γαλλίας και του Βελγίου, το συγκλονιστικό και απρόσμενο «όχι» των Βρετανών στην ΕΕ το 2016 ερμηνεύθηκαν – ΟΡΘΑ – από τα επιτελεία της αστικής εξουσίας ως κομμάτια ενός ψηφιδωτού που εάν του επέτρεπαν να ολοκληρωθεί, οι λαοί θα μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν ότι οι ζωές τους μπορούν να πάνε αλλιώς, ότι υπάρχει ζωή και έξω από την ΕΕ και έξω από τον Μεσαίωνα που τους επιφυλάσσει το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του.

Αυτός είναι και ο βασικότερος λόγος που αποφάσισαν να αντιδράσουν έγκαιρα και τώρα που έχουν το πάνω χέρι, προχωρώντας αποφασιστικά στην οχύρωση του φρουρίου της ΕΕ απέναντι στους εχθρούς της, εξωτερικούς και εσωτερικούς.

Γ. Έτσι θωρακίζουν το φρούριο απέναντι στους εχθρούς-λαούς

Από τη στιγμή που ο εχθρός έχει βρεθεί και η απόφαση έχει παρθεί, τα υπόλοιπα είναι πιο απλή υπόθεση. Εξάλλου, όπως είχε πει πριν από αρκετά χρόνια και ο Γιώργος Δελαστίκ σε μια συλλογική διαδικασία, όσες διαφωνίες και συγκρούσεις και αν υπάρχουν εντός του στρατοπέδου της αστικής τάξης, όσοι το απαρτίζουν έχουν αποδείξει ότι έχουν τη διορατικότητα και την ικανότητα να συμφωνούν στο βασικό και να δρουν ενωμένοι και σαν μια γροθιά για να το συντρίψουν – σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στο ημέτερο στρατόπεδο.

Σε κάθε περίπτωση, το σχέδιο που έχουν εκπονήσει είναι ολοκληρωμένο, διαθέτει συντριπτική ισχύ και εφαρμόζεται παράλληλα σε τέσσερα επίπεδα, στενά και οργανικά δεμένα αναμεταξύ τους: Πολιτικό, κατασταλτικό, ιδεολογικό και θεσμικό.

Στο πρώτο επίπεδο, το πολιτικό, η κατάσταση μπορεί να συμπυκνωθεί στη διαπίστωση που κάνουμε όλοι για την αντιδραστική στροφή η οποία συντελείται στο πολιτικό σκηνικό της ΕΕ.

Πρόκειται για μια στροφή η οποία αποδεικνύεται από τη διαρκή προσέγγιση των πολιτικών θέσεων και προγραμμάτων όχι μόνο ανάμεσα στους δύο παραδοσιακούς πόλους της αστικής εξουσίας στην Ευρώπη – σε γενικές γραμμές των Χριστιανοδημοκρατών και των Σοσιαλδημοκρατών ή του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και των Σοσιαλιστών – αλλά και ανάμεσα σε αυτούς και την σύγχρονη Ακροδεξιά των ευρωπαϊκών πολιτικών σαλονιών. Και επίσης, ανάμεσα σε νεότερους «παίκτες», όπως είναι ο Μακρόν και ο Τσίπρας, που με μία φωνή μας διεμήνυσαν την περασμένη εβδομάδα, μετά τη σύνοδο κορυφής, ότι όσοι θελήσουν να ακολουθήσουν τον δρόμο του Brexit πρέπει να γνωρίζουν ότι είναι αδιέξοδος και πολύ επικίνδυνος.

Πρόκειται για μια στροφή η οποία αποτυπώθηκε σε πρώτο στάδιο στην ευκολία με την οποία συγκροτούνταν οι κυβερνήσεις του «μεγάλου συνασπισμού» (Γερμανία, Αυστρία, Κάτω Χώρες), συνυπήρχαν πρόεδροι και πρωθυπουργοί διαφορετικής απόχρωσης (πχ στη Γαλλία της προεδρικής δημοκρατίας) και, σε κάθε περίπτωση, επιτυγχανόταν σύμπνοια στα μεγάλα θέματα.

Μια στροφή η οποία επιταχύνθηκε λόγω της κρίσης και οδήγησε στη σημερινή εικόνα. Είναι μια εικόνα η οποία, αφενός, φέρνει τη λεγόμενη Ακροδεξιά να συμμετέχει ως εταίρος στην κυβέρνηση τουλάχιστον τεσσάρων χωρών (Φινλανδίας και Δανίας, Αυστρίας και Ιταλίας) και ορισμένων πολύ σημαντικών περιφερειών (Ανδαλουσία στην Ισπανία, με το Vox). Και αφετέρου, επιτρέπει την έστω και με κόντρες και δυσκολίες συνύπαρξη εντός του ΕΛΚ δυνάμεων που επιμένουν ότι εμφορούνται από τον φιλελευθερισμό με άλλες που έχουν διαφορετικά και εμφανώς πιο ακραία χαρακτηριστικά – όπως της Μέρκελ με τους Βαυαρούς Χριστιανοκοινωνιστές, του Βέμπερ με τον Όρμπαν και τον Μπερλουσκόνι, αλλά και του Μητσοτάκη με τον Σαμαρά και τον Βορίδη.

Μια στροφή η οποία παράγει ένα πολιτικό συνεχές, που ξεκινά από τις παρυφές της παραδοσιακής, συστημικής Αριστεράς και καταλήγει στην Ακροδεξιά η οποία, ελλείψει ουσιαστικού αντιπάλου, έχει σηκώσει έγκαιρα το γάντι και παρουσιάζεται ως αντισυστημική, ακόμη κι εκεί που κυβερνά.

Όσον αφορά στην καταστολή, τα όσα έχουν συμβεί με τα Κίτρινα Γιλέκα στη Γαλλία μιλούν από μόνα τους. Οι εκατοντάδες σοβαρά τραυματίες, εκ των οποίων περίπου 15 (επισήμως) έχουν υποστεί μόνιμη αναπηρία κυρίως από τη χρήση πλαστικών σφαιρών, η 73χρονη που εξακολουθεί να χαροπαλεύει μετά την επίθεση των CRS στη Νίκαια και ο Μακρόν που κυνικά της εύχεται περαστικά και της συστήνει να «φρονιμέψει» δεν θέλουν πολλές περαιτέρω επεξηγήσεις.

Πρακτικά, το επίπεδο καταστολής που χρησιμοποιήθηκε από τη γαλλική αστυνομία, τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα, μπορεί να χαρακτηριστεί πρωτόγνωρο σε ευρωπαϊκό επίπεδο (ακόμη και για εμάς εδώ στην Ελλάδα…) και ουσιαστικά ανοίγει τον δρόμο για μια νέα εποχή σε αυτό το επίπεδο, τον οποίο σταδιακά θα ακολουθήσουν όλα τα κράτη και οι μηχανισμοί τους – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους λαούς και όσους τολμούν από εδώ και στο εξής να διαδηλώνουν, καθώς η πράξη αυτή θα θεωρείται περίπου ως… ημιπαράνομη.

Η δε συμμετοχή του στρατού στην επιχείρηση καταστολής του περασμένου Σαββάτου, η οποία συνοδεύτηκε από δηλώσεις υψηλόβαθμων αξιωματικών ότι οι μισθοφόροι δεν θα διστάσουν να ανοίξουν πυρ στο ψαχνό εάν απειληθούν, ασφαλώς επιβεβαιώνει όσους από εμάς επιμέναμε (και ήμασταν πολλοί) ότι η εικόνα των στρατιωτών στον Πύργο του Άιφελ, τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, τα αεροδρόμια και άλλα κεντρικά σημεία μπορεί τότε να αντιμετωπιζόταν περίπου ως φυσιολογική υπό το βάρος και τον φόβο των τρομοκρατικών επιθέσεων, αλλά ήταν η προαναγγελία του… κυρίως πιάτου που ακολουθεί σήμερα.

Ειδική πλευρά της καταστολής αποτελούν, αναμφίβολα, οι εξελίξεις που έχουν να κάνουν με το Διαδίκτυο. Η πρόσφατη Οδηγία που υπερψηφίστηκε από την Ευρωβουλή και σύντομα αναμένεται να εγκριθεί και από το Συμβούλιο αποτελεί τον τελευταίο κρίκο στην αλυσίδα της προσπάθειας να μπουν φραγμοί και διόδια στις αποκαλούμενες λεωφόρους της πληροφόρησης – με τους προηγούμενους να αφορούν τους περιορισμούς που έχουν βιώσει ήδη οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με την αιτιολογία της προσβολής, των μη χρηστών εκφράσεων, της πρόσκλησης σε εκδηλώσεις βίας (προφανώς θα μπορεί να θεωρείται τέτοια και μια συγκέντρωση αποκλεισμού ενός κοινοβουλίου…) ή επίσης των fake news και του «ρωσικού δακτύλου», που θα τα βρούμε μπροστά μας ενόψει και των ευρωεκλογών του Μαΐου.

Άλλη ειδική πλευρά αφορά ασφαλώς τη στάση απέναντι στους πρόσφυγες. Τα τείχη στη Μεσόγειο που μετατρέπεται σε απέραντο νεκροταφείο, αλλά και στα Βαλκάνια (Βουλγαρία-Τουρκία, με τα εύσημα του Βέμπερ), αλλά και οι νομίμως άθλιες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν είναι απλώς εικόνες ντροπής, αλλά αποτέλεσμα συγκεκριμένου σχεδίου και προθέσεων.

Σε ιδεολογικό επίπεδο, πρωταγωνιστικό και καθοριστικό ρόλο διαδραματίζουν τα ΜΜΕ, που όπως εύστοχα έχει ειπωθεί, «είναι τα think tanks τα οποία στην εποχή μας έχουν σε μεγάλο βαθμό (αν και όχι πλήρως…) αντικαταστήσει τα παραδοσιακά τανκς».

Επί της ουσίας, μάλιστα, τα ΜΜΕ αποτελούν και τη γέφυρα ανάμεσα στην αντιδραστική στροφή που συντελείται σε επίπεδο καταστολής και ιδεολογίας. Με την έννοια ότι έχουν την ξεχωριστή δυνατότητα να επιτελέσουν ταυτόχρονα και τις δύο αυτές λειτουργίες: Από τη μία, καταστέλλουν μέσω αποκλεισμού, δυσφήμισης ή παραπληροφόρησης τις φωνές της αντίστασης, της ρήξης και της ανατροπής, του εργατικού πολιτισμού και διεθνισμού. Είναι φανερό, άλλωστε, ότι σε λίγο καιρό οποιοσδήποτε επιχειρεί να προβάλλει κάποιο αίτημα που πάει κόντρα στην καθεστωτική αστική πολιτική θα χαρακτηρίζεται περίπου αυτοδικαίως και αυτομάτως ως «λαϊκιστής», ομογάλακτος του Τσίπρα και του Όρμπαν, του Σαλβίνι και των Podemos.

Από την άλλη, προβάλλουν και καλλιεργούν συστηματικά και σχεδόν αποκλειστικά (συχνά μην τηρώντας ούτε τα προσχήματα) τα ιδεολογήματα, τις αρχές και τις αξίες της κυρίαρχης τάξης – τον ανταγωνισμό, την ελεύθερη αγορά, το κέρδος, την ιδιοκτησία, την τάξη και την ασφάλεια. Το κάνουν δε με διάφορους τρόπους και από παράπλευρα κανάλια – τις δήθεν λάιτ εκπομπές και παραγωγές, τα Survivor και τα Master Chef.

Φυσικά, δεν είναι μόνο τα ΜΜΕ. Η ιδεολογική δουλειά του συστήματος εκτυλίσσεται και κεντρικά, σε επίπεδο θεσμών και κομμάτων. Η σχεδόν ποινικοποίηση της αμφισβήτησης της ΕΕ και του ευρώ (πολύ περισσότερο τώρα με το χάος που έχει προκληθεί στην υπόθεση του Brexit), η υποστήριξη των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και της ανάγκης η ΕΕ να έχει δυνατότητα να τις διεξάγει και μόνη της, καθώς και η ένταση του αντικομμουνισμού, με επίκεντρο τις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, είναι πλευρές αυτής της διαδικασίας. Όπως είναι, προφανώς, και η ξεκάθαρη δήλωση κορυφαίων στελεχών της ΝΔ στην Ελλάδα ότι ενόψει και των εκλογών, το ζητούμενο δεν μπορεί να είναι μόνο ή κυρίως η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η οριστική ηθική και ιδεολογική συντριβή της Αριστεράς και των ιδεών της, που έχουν κακοποιηθεί τόσο από τη νυν κυβέρνηση.

Τέλος, σε θεσμικό επίπεδο, οι εξελίξεις μπορεί να μην είναι τόσο προφανείς και αυτονόητες για τους πολλούς και τους «απλούς θνητούς», είναι όμως εξίσου ή και περισσότερο σημαντικές.

Το αστικό κράτος και οι κυβερνήσεις του συγκροτούν και το νομικό περίβλημα που θα καταστήσει ακόμη πιο ισχυρό και απρόσβλητο με συμβατικές μεθόδους το κυρίαρχο σύστημα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι, πιθανότατα, η μόνιμη ενσωμάτωση στο νομικό οπλοστάσιο της Γαλλίας διατάξεων οι οποίες μέχρι σήμερα είχαν προσωρινό χαρακτήρα και επιβάλλονταν σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, όπως ο πόλεμος ή οι τρομοκρατικές επιθέσεις, που τελικά αποδεικνύονται ένα [πολύ χρήσιμο εργαλείο για τα κράτη της ΕΕ.

Είναι δε ο θαυματοποιός Μακρόν αυτός που φρόντισε και για το συγκεκριμένο και οδηγεί τον χορό της αντίδρασης και σε αυτό το θέμα, το οποίο επίσης έχει πολλές πλευρές. Για παράδειγμα, δεν μπορεί να θεωρείται λιγότερο αντιδραστική η ενσωμάτωση στο γερμανικό σύνταγμα της διάταξης που απαγορεύει την ύπαρξη «υπερβολικού» ελλείματος και δημόσιου δανεισμού – ούτε, βεβαίως, η έφοδος που επιχειρείται σε βάρος των μικροκαταθετών με τις κατασχέσεις των λογαριασμών τους και της λαϊκής κατοικίας με τους πλειστηριασμούς.

Ειδική πλευρά εδώ αποτελεί, ασφαλώς, και εδώ η αντιμετώπιση των προσφύγων και το εξαιρετικά δυσμενές γι’ αυτούς καθεστώς. Η λογική της συμφωνίας-καρμανιόλας με την Τουρκία (η ΕΕ θέλει να υπογράψει αντίστοιχες και με τις χώρες της Αφρικής) συμπληρώνεται από την αυστηροποίηση του καθεστώτος χορήγησης ασύλου και τη διαδικασία επιλογής των ειδικευμένων και ικανών σαν σε σύγχρονο δουλοπάζαρο.

Δ. Θέλουν να κατακτήσουν και άλλα φρούρια;

Η απάντηση είναι αναμφίβολα ναι και τα γεγονότα δεν επιτρέπουν αμφισβήτηση. Οι σχεδιασμοί για τη συγκρότηση ευρωστρατού, που θα μπορεί να δρα ανεξάρτητα (και ανταγωνιστικά;) από το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς, η συγκρότηση του μηχανισμού PESCO και η απευθείας χρηματοδότησή του από τον προϋπολογισμό της ΕΕ, η συμφωνία για ανάπτυξη ισχυρής και ενιαίας πολεμικής βιομηχανίας (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και μικρότερες χώρες), καθώς και η ενίσχυση του πολιτικού-ιδεολογικού οπλοστασίου που θα πλαισιώνει και θα στηρίζει αυτή την πιο επιθετική στάση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου είναι γεγονότα και εξελίξεις που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.

Για την ακρίβεια, μαζί με την ασφάλεια, η αποκαλούμενη «άμυνα| είναι πρακτικά ο μοναδικός τομέας όπου, εύκολα ή πιο δύσκολα, επιτυγχάνεται ομοφωνία των «27», σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σε άλλους, όπως εξωτερική πολιτική, φορολογία κ.λπ.

Με τον τρόπο αυτό, το ευρωπαϊκό κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του εφαρμόζουν το δόγμα ότι η καλύτερη άμυνα απέναντι στον άγριο διεθνή ανταγωνισμό είναι η επίθεση και, ξεπερνώντας νομικές και ηθικές και ιστορικές αναστολές, απειλούν και άλλους λαούς. Και προσπαθούν να πείσουν τους λαούς της Ευρώπης ότι ο μόνος τρόπος για να αποφύγουν τα ακόμη χειρότερα είναι αυτός…

Γιώργος Παυλόπουλος, δημοσιογράφος

Δείτε το video με την εισήγηση του Γιώργου Παυλόπουλου:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: