Άνοιγμα στην εργατική σύσκεψη της Πρωτοβουλίας Διαλόγου

ΚΕΦΑΛ

Πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 23 Απριλίου 2019 στην αίθουσα συνελεύσεων της ΔΟΕ στην Αθήνα η σύσκεψη εργαζομένων και ταξικών συνδικαλιστών που κάλεσε η «Πρωτοβουλία Διαλόγου για σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα».

Το άνοιγμα στη σύσκεψη, εκ μέρους της «Πρωτοβουλίας Διαλόγου» έκανε ο Παναγιώτης Κεφαληνός, συνδικαλιστής στους ΟΤΑ και μέλος της οργανωτικής επιτροπής της Πρωτοβουλίας.

Ολόκληρο το άνοιγμα του σ. Παναγιώτη Κεφαληνού:

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Οι εργαζόμενοι και οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στην «Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα» μπροστά στην Πρωτομαγιά ανοίγουμε τη συζήτηση για τις πρωτοβουλίες και τα βήματα που απαιτούνται στην κατεύθυνση της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος σε μια ριζικά διαφορετική κατεύθυνση.

Θέμα μας, το συνδικαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης, στο φόντο της βαθιάς κρίσης του υποταγμένου και αστικοποιημένου συνδικαλισμού όπως εκφράστηκε ανάγλυφα το τελευταίο διάστημα (συνέδρια ΟΙΥΕ και ΓΣΕΕ, κοινωνικές συμμαχίες, κ.α.) και η στάση των δυνάμεων της σύγχρονης κομμουνιστικής αριστεράς.

Βιώνουμε μια μακρόσυρτη περίοδο ήττας, με το κεφάλαιο να έχει πάρει το πάνω χέρι.

Η περίοδος της καπιταλιστικής κρίσης μετρά ήδη μια 10ετία. Το σύνολο των οργανώσεων με κομμουνιστική αναφορά, αδυνατούν να διατυπώσουν μια επαναστατική γραμμή διεξόδου από την κρίση σε μια αντικαπιταλιστική επαναστατική κατεύθυνση.

Ταυτόχρονα οι οργανώσεις της Εργατικής Τάξης βρίσκονται σε κατάσταση αποσύνθεσης, από πλευράς μαζικότητας, προσανατολισμού τους και αποτελεσματικότητας των αγώνων.

Τα κρισιακά φαινόμενα και ο ξεπεσμός του αστικοποιημένου συνδικαλισμού κορυφώνονται (γεγονότα στο συνέδριο ΓΣΕΕ- αναβολή/διορισμός/αλληλοκατηγορίες) και βέβαια ο κόσμος της δουλειάς αποστρέφεται αυτού του τύπου εκπροσώπησης του συνδικαλισμού.

Τα γεγονότα αυτά είναι το αποτέλεσμα του ξεπουλήματος του εργοδοτικού συνδικαλισμού, όπως εκφράστηκε με την περίφημη «κοινωνική συμμαχία» πέρσι το Μάη, με την περιβόητη «ημέρα εθνικής δράσης», την ανοιχτή απεργοσπαστική γραμμή της ΓΣΕΕ και την υποταγή σε αυτή του μεγαλύτερου τμήματος και της συνδικαλιστικής αριστεράς.

Τα γεγονότα αυτά έφεραν στην επιφάνεια τους δεσμούς αίματος της ΓΣΕΕ με κρατικά κονδύλια, δίκτυα εργοδοτών και ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις.

Όλες αυτές οι εξελίξεις είναι συνέχεια της παρέμβασης των κυβερνήσεων και των αφεντικών που θέλουν να μας γυρίσουν σε μαύρα χρόνια για την εργατική τάξη. Είναι μάχες μηχανισμών απεχθείς και εχθρικές για την εργατική τάξη.

Η κατάσταση έχει φθάσει σε οριακό σημείο. Αν το συνδικαλιστικό κίνημα δεν καταφέρει να ανασυγκροτηθεί το πλήγμα θα είναι μεγάλο.

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ, χρειάζεται να δώσουμε απαντήσεις, αλλά και να οργανώσουμε τα πρώτα βήματα μιας άλλης πορείας, ριζικά αντίθετης από αυτή που το σύνολο των οργανωμένων δυνάμεων της εντός και εκτός κοινοβουλίου αριστεράς ακολουθούν.

Σήμερα ότι κινείται, αντιστέκεται και ανοίγει ρωγμές, είναι το τμήμα αυτό που είναι πολυχτυπημένο από την κρίση και τις νέες νόρμες του κεφαλαίου, είναι τα νέα τμήματα της ελαστικής εργασίας (είτε στην εκπαίδευση, είτε στους ΟΤΑ, είτε οι ντελιβεράδες και οι συμβασιούχοι στα νοσοκομεία) που αυτοοργανώνονται με την αμέριστη βοήθεια ορισμένων ταξικών σωματείων και σηκώνουν κεφάλι. Διεκδικούν αιτήματα- ΙΣΑ δικαιώματα και σταθερή δουλειά. Μια χρήσιμη ανάσα για όλους μας.

Οι παραπάνω δράσεις αναπτύσσονται μακριά και σε κόντρα με τον αστικοποιημένο και γραφειοκρατικό συνδικαλισμό. Οι δράσεις αυτές είναι ακόμα λίγες, αλλά δείχνουν το δρόμο που χρειάζεται να ακολουθήσουν τα ταξικά συνδικάτα, οι πρωτοπορίες στους χώρους δουλειάς, με μια αυτοτελή δράση.

Στο υπόλοιπο συνδικαλιστικό κίνημα επικρατεί ακόμα μια παραλυτική κατάσταση, μη ανάπτυξης αγώνων, μακριά από συλλογικές διαδικασίες, γιατί έχει επικρατήσει η λογική της ΤΙΝΑ (μιας και το πλήθος των εργασιακών σχέσεων δημιουργεί αναστολή για οποιαδήποτε κινητοποίηση και διεκδίκηση, ακόμα και για την καθυστέρηση των πληρωμών για 3-5-9 μήνες). Η πάλη για την διεκδίκηση ΣΣΕ, παραμένει ακόμα στα συρτάρια των κεντρικών συνδικάτων ή μπαίνουν κάτω από τη μπότα των μνημονιακών κεκτημένων.

Οι αντιθέσεις ανάμεσα σε τμήματα εργαζόμενων μεγαλώνουν, με νέες κατηγορίες πλέον σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, θεωρώντας πολλοί ότι ο εχθρός πχ είναι ο μόνιμος ή αυτός που έχει κατοχυρωμένη ΣΣΕ ή ο πλήρους απασχόλησης, κλπ. Το βλέμμα δεν σηκώνεται από τον διπλανό , έστω λίγο ψηλότερα προς τα πάνω και έξω. Η οργάνωση του σημερινού καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής με την πολυδιάσπαση, σπάει κάθε αντίσταση.

Η παράδοση και ενσωμάτωση του αστικοποιημένου και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού στην ΤΙΝΑ και τα αφεντικά, συγκροτούν ένα δυνατό συμπαγές ΜΕΤΩΠΟ, ΠΟΥ ΔΥΣΚΟΛΑ ΣΠΑΕΙ.

Κυρίως γατί αναπτύσσεται στις μέρες μας μια σύγχρονη εργατική τάξη που από αγωγή, εμπειρία και συνήθεια αναγνωρίζει σαν φυσικούς νόμους τις απαιτήσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Επόμενα:

Πρώτον απαιτείται να εξετάσουμε με υπομονή και να διερευνήσουμε την κατάσταση της εργατικής τάξης σήμερα, από ιδεολογική πλευρά και σε τι βάθος υπάρχει το σαράκι. Σήμερα ο έλεγχος των εργαζομένων και η ενσωμάτωση τους επιτυγχάνεται κυρίως με την ιδεολογική επίδραση και την ιδεολογική κυριαρχία της αστικής τάξης.

Δεύτερο, από πού ξεκινάμε την ανασυγκρότηση; Αλλαγή συσχετισμών στο υπάρχον σ.κ.- που λέει το ΠΑΜΕ, ή αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς με ομάδες πρωτοπόρων εργαζομένων, ανεξάρτητα αν είναι στο επιχειρησιακό ή κλαδικό σωματείο, αλλά με στόχο τη δημιουργία μιας ταξικής συλλογικότητας (σωματείο), που θα γίνει ικανή να συσπειρώσει την πλειοψηφία με δικό της πρόγραμμα πάλης και μορφές αγώνα;

Τρίτο, υπάρχει ανάγκη μιας πανελλαδικής ένωσης εργαζόμενων, με τη μορφή ενός ταξικού πόλου, που συγκροτείται με καταστατικό, θέσεις και στόχους πάλης σε όλο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα δημόσιου-ιδιωτικού τομέα, δρα ενιαία και παλεύει κοινούς στόχους. Η ΕΝΩΣΗ αυτή έχει στόχο την ανασύνταξη των συνδικάτων, την μαζικοποίησή τους, την δημοκρατική λειτουργία τους, τον ταξικό προσανατολισμό τους.

Η ΕΝΩΣΗ παλεύει για ένα ανεξάρτητο, ακηδεμόνευτο εργατικό κίνημα.

Για να δημιουργηθούν μορφές συσπείρωσης της εργατικής τάξης, με ανεξαρτησία και πολιτική-οικονομική αυτοτέλεια από το κεφάλαιο, τους πολιτικούς του εκπροσώπους, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το κράτος.

Τέταρτο συζητάμε τη σημερινή κατάσταση των σχημάτων στα οποία βρισκόμαστε, αλλά και των πρωτοβουλιών που συμμετέχουμε, με ειλικρίνεια, καθαρή αποτίμηση και θέληση να αλλάξουμε το στάτους κβο που υπάρχει, πάντα μέσα από συλλογικές διαδικασίες και άνοιγμα της συζήτησης σε όλο το φάσμα. Το κρύψιμο κάτω από το χαλί της σημερινής κατάστασης, είναι κακός σύμβουλος, δεν ταιριάζει σε κομμουνιστές.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

η δημιουργία κομμουνιστικού φορέα δεν θα αποτελέσει μια ιδρυτική πράξη οργανώσεων που περίπου έχουν κοινή πολιτική-ιδεολογική καταγωγή, ούτε θα ΄ρθει σαν αποτέλεσμα του βολονταρισμού 100-200 αγωνιστών. Θα στηριχτεί στη βάσανο της συζήτησης και επίλυσης σημερινών βασικών προβλημάτων της οργάνωσης της εργατικής τάξης και διαμόρφωσης παράλληλα του προγράμματος για την ανατροπή του καπιταλισμού με τη δημιουργία νέων κοινωνικών θεσμών.

Αυτή τη συζήτηση ανοίγουμε σήμερα με αυτή τη σύσκεψη, αυτή την παρέμβαση θα πρέπει να οργανώσουμε στα πλαίσια της κίνησης για τη συγκρότηση ενός σύγχρονου κομμουνιστικού προγράμματος και κόμματος της εποχής μας.

Στη συνέχεια θα τοποθετηθούν και άλλοι συναγωνιστές, καταθέτοντας σχέδια και προτάσεις για το θέμα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: