Με τα μάτια του εργάτη: ΓΣΕΕ, η κρατική συνομοσπονδία της αστικής τάξης

enotiko-gsee-115

Εισήγηση του Σταύρου Μανίκα, εργαζόμενου, στην σύσκεψη εργαζομένων και ταξικών συνδικαλιστών που διοργάνωσε η «Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα»:

Σύντροφοι, συντρόφισσες, φίλοι και φίλες,

Είναι σε όλους γνωστό πως ο καπιταλισμός δεν μπορεί να εμποδίσει την οργάνωση των εργατών στα συνδικάτα, δεν παύει όμως στιγμή να μηχανεύεται χιλιάδες τρόπους για να τα κρατήσει αιχμάλωτα, εξαρτημένα και υποδουλωμένα κάτω απ την επιρροή του, ώστε να μην είναι σε θέση να υπερασπίζονται ούτε τα άμεσα και καθημερινά συμφέροντα των εργατών – μελών τους, ούτε και τα γενικά και συνολικά συμφέροντα της εργατικής τάξης. Η εργοδοσία και το αστικό κράτος χρησιμοποιούν κάθε «δημοκρατικοφανή» μέθοδο: Προπαγάνδα στον ελεγχόμενο αστικό τύπο, οργάνωση εργοδοτικών συνδικάτων με πρόγραμμα την ειρηνική συνεργασία των τάξεων προς όφελος φυσικά της αστικής, απεργοσπασία, εξαγορά και διαφθορά συνδικαλιστικών ηγεσιών, βία εναντίων των εργατών και των ταξικών σωματείων, παρέμβαση στην εσωτερική ζωή και λειτουργία των συνδικάτων με τον πλήρη έλεγχο των ηγεσιών.

Απέναντι σε όλο αυτό το ξεπούλημα, οι εργάτες θα περίμεναν τις δυνάμεις που έχουν ταξική προέλευση, αναφορά και επιρροή στο εργατικό κίνημα, να σταθούν σθεναρά και αποφασιστικά απέναντι. Είναι όμως επί της ουσίας έτσι; Ας δούμε τη στάση τους, πέρα από την –σωστή- αντιπαράθεση με την κλίκα του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού στο πρόσφατο συνέδριο της ΓΣΕΕ και την καταγγελία για νόθους αντιπροσώπους, που συνοδεύεται δυστυχώς από τη συμμετοχή των δυνάμεων του ΠΑΜΕ στις διορισμένες από το Πρωτοδικείο διοικήσεις… Οι δυνάμεις της συνδικαλιστικής αριστεράς, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, επέλεξαν έναν άλλο δρόμο, αυτόν του ακολουθητισμού στην ΓΣΕΕ: Για παράδειγμα, στις 30 Μάη πέρσι, όταν η ΓΣΕΕ καλούσε σε «πανεθνική μέρα δράσης» μαζί με εργοδοτικές οργανώσεις, τόσο το ΠΑΜΕ, όσο και το ΜΕΤΑ και άλλες αριστερές δυνάμεις, αντί να διαμορφώσουν τις εξελίξεις κόντρα σε αυτή την επιλογή του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού, επέλεξαν να γίνουν ακολουθητές του σχεδιασμού ΓΣΕΕ και εργοδοτών βάζοντας βέβαια σαν άλλοθι το «να πάρουμε την απεργία της ΓΣΕΕ και των εργοδοτών στα χέρια μας, βάζοντας διαφορετικό πλαίσιο και περιεχόμενο». Με απλά λαϊκά και εργατικά λόγια αποδέχονται και νομιμοποιούν «να απεργούν όποτε και όταν γουστάρει η ΓΣΕΕ, αλλά… βάζουμε άλλο περιεχόμενο γιατί δεν μας φταίει ο θεσμός(!!!) αλλά οι ξεπουλημένες ηγεσίες». Ίδια και η εικόνα με τις μεταφερόμενες απεργίες απέναντι στο ασφαλιστικό του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τον Νοέμβρη 2018. Περίμεναν πάλι… πότε θα βάλει την απεργία της η ΓΣΕΕ…

Ένας λόγος που το κάνουν αυτό είναι για να μην χρεωθούν «την οργανωτική διάσπαση της ΓΣΕΕ», δηλαδή με απλές κουβέντες, δεν θέλουν την διάλυση της συγκεκριμένης και ξεπουλημένης ΓΣΕΕ. Ήταν όμως πάντα αυτή η γραμμή των πρωτοπόρων ταξικών δυνάμεων και των κομμουνιστών στις συνδικαλιστικές οργανώσεις;

Αξίζει σήμερα μια ιστορική αναδρομή στη διαμόρφωση και οργανωτική μορφοποίηση των κορυφαίων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Ας αποπειραθούμε μια ιστορική αποτύπωση της πορείας υποταγής και συμβιβασμού της ΓΣΕΕ:

100 χρόνια ΓΣΕΕ…

Αυτή την περίοδο η ΓΣΕΕ «γιορτάζει» τα 100 χρόνια της ιστορίας της, είτε με φιέστες στα Μέγαρα Μουσικής και εκλεκτούς καλεσμένους τους εκπροσώπους των αστικών κομμάτων, τους βιομήχανους και τον ΣΕΒ, τους κάθε είδους επίσημους εκπροσώπους του αστικού συστήματος από τη μία, και με τα ΜΑΤ απέξω να τους φυλάνε απέναντι στους εργαζόμενους, όπως έγινε τον περασμένο Ιούνιο. Επίσης με φιέστες τύπου Καλαμάτας πριν από το πρόσφατο αναβληθέν… 37ο συνέδριο. Ποια όμως ιστορία γιορτάζουν; Μια ιστορία που στην μεγαλύτερη διάρκειά της και με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις σφραγίζεται από τα ξεπουλήματα, τις διασπάσεις και τους διορισμούς, τις συνεργασίες και διαπλοκές με την αστική τάξη, με τους εργοδότες και το κεφάλαιο, με τους ναζί εισβολείς κατακτητές, με τους μετέπειτα Εγγλέζους ιμπεριαλιστές, με τις δικτατορίες, με τις αστικές κυβερνήσεις.

Όσες ταξικές δυνάμεις έχουν αναφορά στο εργατικό κίνημα, οφείλουν να καταδείξουν πως είναι άλλο πράγμα οι ηρωικοί και μεγάλοι εργατικοί αγώνες που έδωσε η τάξη μας και άλλο πράγμα η καπήλευσή τους από την ΓΣΕΕ.

Με μια απλή ιστορική αναδρομή και μερικές απλές προσθαφαιρέσεις θα δούμε ξεκάθαρα σε πόσα από τα 100 χρόνια ιστορίας της η ΓΣΕΕ ήταν με τη μεριά της εργατικής τάξης και πόσα με τη μεριά της αστικής τάξης και του κεφαλαίου. Σε πόσους αγώνες πρωτοστάτησε και σε πόσους στάθηκε απέναντι.

Ενδεικτικά:

Οκτώβρης του 1918: Ήδη από το πρώτο συνέδριο της ΓΣΕΕ η ταξική πάλη και το άρθρο κατά της αστικής επιρροής πολεμήθηκε λυσσαλέα από τους εκπροσώπους των αστικών κομμάτων που προέτρεπαν τους εργάτες να το καταψηφίσουν γιατί είναι αναρχικό(!) και υπέρ (!) της αστικής τάξης; Βέβαια από τους 180 συνέδρους οι 158 δεν «τσίμπησαν» και δεν τους έκαναν το χατίρι.

Μάρτης του 1919: Λίγους μόλις μήνες μετά την ίδρυσή της, με πλήρη οικονομική και πολιτική στήριξη του αστού Βενιζέλου έγινε η πρώτη διάσπαση της ΓΣΕΕ και ολόκληρη η ταξική διοίκησή της συνελήφθη και στάλθηκε με αντιτορπιλικό εξορία στην Φολέγανδρο.

Ιούλιος 1920: Με εντολή Βενιζέλου συγκάλεσαν διασπαστικό συνέδριο της ΓΣΕΕ για να επιβάλλουν δική τους ηγεσία.

Στο δεύτερο συνέδριο της ΓΣΕΕ οι εργάτες καταδικάζουν αποφασιστικά τους εκπροσώπους της κεφαλαιοκρατίας. Το Λαϊκό Κόμμα που ήταν κυβέρνηση ανταπαντά στα τέλη του 1921 με τρομοκρατία και συλλήψεις εργατών. Εκατοντάδες τροχιοδρομικοί και σιδηροδρομικοί καταδικάστηκαν από πέντε χρόνια ως και ισόβια στα κάτεργα.

Αύγουστος 1923, Απεργιακές κινητοποιήσεις: χιλιάδες απεργοί σιδηροδρομικοί επιστρατεύτηκαν και στάλθηκαν στο μέτωπο της Μικράς Ασίας.

28 Μάρτη 1926. 3ο Συνέδριο ΓΣΕΕ. Η δικτατορία του Πάγκαλου συλλαμβάνει όλους τους προοδευτικούς αντιπροσώπους και τους κρατά τρεις μέρες αιχμάλωτους στα αμπάρια ενός καραβιού στον Πειραιά για να μην συμμετάσχουν στο συνέδριο και να περάσει –όπως και έγινε- η ηγεσία της ΓΣΕΕ στους εκπροσώπους της αστικής τάξης Δημητράτο και Καλομοίρη.

Συγκρατείστε τα ονόματα, θα τους συναντήσουμε πολλές φορές ακόμα. Επίσης τότε διέγραψαν 40 ταξικά συνδικάτα της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας με 45.000 μέλη. Αυτή η Ομοσπονδία διευρύνθηκε και πρωτοστάτησε στις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις το 1936, φυσικά με την απουσία της εργοδοτικής ΓΣΕΕ που ήταν στο αντίπαλο στρατόπεδο, αυτό που θέρισε με τα πολυβόλα της κυριολεκτικά τους απεργούς στην Θεσσαλονίκη με 9 εργάτες νεκρούς.

8 Μάη του 1928: η ηγεσία της ΓΣΕΕ (Καλομοίρης και Δημητράτος) κατάργησαν όλες τις κάρτες των ταξικών αντιπροσώπων και παρατάσσουν την χωροφυλακή για να τους εμποδίσουν να συμμετάσχουν στο συνέδριο. Η ΓΣΕΕ έχει καθιερωθεί πια σαν όργανο εξυπηρέτησης της πολιτικής των αστικών κυβερνήσεων.

Αρχές του 1929: 70.000 ταξικοί εργάτες με τα σωματεία τους έκαναν αυτό που δεν τολμούν σήμερα, όχι να κάνουν, αλλά ούτε καν να σκεφτούν, οι παρακολουθητές της ΓΣΕΕ. Συνέδριο όλων των πραγματικών ταξικών συνδικαλιστικών οργανώσεων (πάνω από 300 συνδικάτα) και ίδρυση της Ενωτικής ΓΣΕΕ.

Η εργοδοτική ΓΣΕΕ έκανε αυτό που ήξερε καλά: Με την στήριξη Βενιζέλου χρηματοδοτήθηκε από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και εξασφάλισε από την κυβέρνηση τρείς νόμους:

  • Ειδικό προνόμιο στην διοίκηση της εργοδοτικής ΓΣΕΕ να υποδείχνει 4 γερουσιαστές (είχαμε και τέτοιους τότε),
  • Ιδρύουν την Εργατική Εστία ώστε όσοι εργοδότες ήθελαν να έχουν την στήριξη της ξεπουλημένης ΓΣΕΕ να καταβάλλουν σημαντικά ποσά ώστε να εξασφαλίζουν οικήματα για να στεγάζονται τα εργοδοτικά σωματεία. Άραγε σήμερα πόσα χρήματα παίρνει η ΓΣΕΕ από εργοδότες και ΕΕ;
  • Ο τρίτος νόμος είναι το περίφημο ιδιώνυμο, ο νόμος 4229/1929 για να συλλαμβάνονται «οι κομμουνιστές και οι κομμουνίζοντες». Επίσης τέθηκε εκτός νόμου η Ενωτική ΓΣΕΕ των εργατών.

Ήταν τόσο μεγάλη η αθλιότητα της ΓΣΕΕ που ακόμα και δεξιοί συνδικαλιστές της ασκούσαν κριτική και τότε ήταν που χαρακτηρίστηκε σαν «κρατική συνομοσπονδία».

Τότε ήταν που με χρήματα της εργατικής εστίας αγόρασαν και το κτίριο στην Πατησίων (τη σημερινή έδρα της ΓΣΕΕ) και μετακόμισαν από τον Πειραιά στην Αθήνα.

1935, δικτατορία Κονδύλη που επανέφερε την μοναρχία: Η ΓΣΕΕ έσπευσε πρώτη να δηλώσει πως τάσσεται στο πλευρό τους.

1936 δικτατορία Μεταξά: ο Δημητράτος αναλαμβάνει από τον φασίστα Μεταξά το υπουργείο εργασίας. Αρχίζει η φασιστικοποίηση των συνδικάτων και η λεηλασία από την ΓΣΕΕ του Καλομοίρη και την ΠΣΕ του Καλύβα (Σημείωση: συγκρατείστε κι αυτό το όνομα) των ασφαλιστικών ταμείων.

Η ΓΣΕΕ ρουφιανεύει εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές που κλείνονται χωρίς δίκες στην Ακροναυπλία, την Πύλο και τα ξερονήσια. Κι όταν η μοναρχοφασιστική δικτατορική κυβέρνηση εγκατέλειψε την χώρα άφησε ρητή διαταγή να παραδώσουν στους Γερμανούς ναζί όλους τους κρατούμενους αντιφασίστες και αγωνιστές.

Κατοχή: Με την είσοδο των ναζί στην χώρα ο Δημητράτος διόρισε με διάταγμά του τον Καλομοίρη Γενικό Γραμματέα της ΓΣΕΕ. Μάλιστα η ΓΣΕΕ ήταν η πρώτη που ανάρτησε στο κτίριό της αυτοβούλως την ναζιστική σημαία. Η ΓΣΕΕ αποστέλλει υπόμνημα στον Μουσολίνι εμπνευσμένο όπως η ίδια λέει «απ΄ την φασιστική της ιδεολογία».

Η ΓΣΕΕ δια του Γενικού Γραμματέα της Βολώτα υποχρεώνει τους εργάτες να αγοράζουν και να διαβάζουν τα φασιστικά παραληρήματα του Χίτλερ.

Είναι αυτή που ζήτησε χαρτί και άδεια από τους ναζί κατακτητές για να εκδώσει έντυπο «για να εκλαϊκεύει στους Έλληνες εργάτες τις σωτήριες ναζιστικές αρχές».

Η ΓΣΕΕ προτείνει και πετυχαίνει να εγκαταστήσει μέσα στα κτίρια των συνδικάτων μόνιμη υπηρεσία των Ες Ες!

Η ΓΣΕΕ με τον Καλύβα πήραν απ΄ τους ναζί το υπουργείο εργασίας και εξέδωσαν τους νόμους 522 και 1038 του 1943 με τους οποίους τα αφεντικά μπορούσαν να διώξουν χωρίς αποζημίωση τους υπεράριθμους εργάτες και τα ονόματα των απολυμένων να δοθούν στην Γκεστάπο για να σταλούν με την βία στην Γερμανία.

Με την απελευθέρωση τον Οκτώβρη 1944, το εργατικό ΕΑΜ κυριαρχεί στη ΓΣΕΕ. Με την ιστορική πρώτη μεταπολεμική εγκύκλιό της, θέτει στόχους: τακτικές γενικές συνελεύσεις, γνήσιες και ελεύθερες αρχαιρεσίες σε όλα τα σωματεία, τέλος στην περίοδο παρεμβάσεων και διορισμένων διοικήσεων. Το αντι-ΕΑΜικό στρατόπεδο συγκροτεί την Πανελλαδική Εργατοϋπαλληλική παράταξη με τη συμμετοχή συνεργατών των Γερμανών κατακτητών και των διορισμένων συμβούλων της κατοχικής ΓΣΕΕ.

Δεκέμβρης 1944: Μετά τα Δεκεμβριανά και το πραξικόπημα των Ελλήνων μοναρχοφασιστών και την ανοιχτή επέμβαση των Άγγλων αρχίζει η λευκή τρομοκρατία. Στην ΓΣΕΕ και στα συνδικάτα επανέρχονται οι συνεργάτες των Γερμανών με απευθείας διορισμό από τους Άγγλους και την αστική τάξη. Στους διορισμένους δε φασίστες στην ΓΣΕΕ δίνετε με διάταγμα η δυνατότητα να διορίζουν τις διοικήσεις όλων των άλλων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Μάρτης 1945: Η αστική κυβέρνηση διορίζει νέα Διοίκηση στην ΓΣΕΕ με 21 μέλη (2 κομμουνιστές, 2 σοσιαλιστές, 4 του Καλομοίρη και 13 των Χατζηδημήτρη-Μακρή) απ τους οποίους οι περισσότεροι (17), πλην των κομμουνιστών, είχαν διοριστεί στην ΓΣΕΕ και απ τους ναζί και είχαν συνεργαστεί μαζί τους. Στην πρώτη κιόλας συνεδρίαση παραιτούνται εφτά μέλη κατόπιν δολοφονικής επίθεσης που δέχτηκαν από την ομάδα Μακρή.

14-7-1945 Η γενική ασφάλεια εισηγείται να μην γίνουν εκλογές στα συνδικάτα «γιατί οι εθνικόφρονες θα χάσουν τις εκλογές».

Το 1945, ο Μήτσος Παπαρήγας μαζί με τον Κώστα Θέο, στελέχη του ΚΚΕ, ήταν επικεφαλής του Εργατικού Αντιφασιστικού Συνασπισμού (ΕΡΓΑΣ). Ο ΕΡΓΑΣ θα κερδίσει τις εκλογές σε πολλά εργατικά κέντρα και ο Κ. Θέος θα γίνει γραμματέας της ΓΣΕΕ.

1η Μάρτη του 1946: Παρά το κυνηγητό και την τρομοκρατία, το ψηφοδέλτιο του Εργατικού Αντιφασιστικού Συνασπισμού (ΕΡΓΑΣ) στο 8ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, που εκφράζει τους κομμουνιστές και το μπλοκ του εργατικού ΕΑΜ, παίρνει πάνω από 60% στις αρχαιρεσίες και έτσι τον έλεγχο της ΓΣΕΕ. Ο Μήτσος Παπαρήγας εκλέγεται Γραμματέας της ΓΣΕΕ.

Το 1947 η Ασφάλεια συνέλαβε την εκλεγμένη διοίκηση της ΓΣΕΕ. Εξόρισαν -και αργότερα, το 1949 εκτέλεσαν-τον εκλεγμένο Γενικό Γραμματέα της ΓΣΕΕ, Μήτσο Παπαρήγα. Στην ΓΣΕΕ για μια ακόμα φορά διορίζουν διοίκηση.

Από εκεί και πέρα επικράτησε για δεκαετίες ο έλεγχος της ΓΣΕΕ από το κράτος και τους μετεμφυλιακούς μηχανισμούς του, με τη συνεργασία των βιομηχάνων, ακόμα και των φασιστών, μέσω του Μακρή.

21-2-1956: Η ΓΣΕΕ με εγκύκλιό της ζητά την καταγραφή συνδικαλιστών κομμουνιστών και παραδίδει τον αντίστοιχο κατάλογο στην ασφάλεια.

1961: Αποκαλύπτεται ότι η ΓΣΕΕ χρηματοδοτείτε τόσο απ την κυβέρνηση της ΕΡΕ, όσο και «από διακυβερνητικάς πηγάς», δηλαδή την ελεγχόμενη από τους Αμερικανούς «Διεθνή Ελεύθερων Συνδικάτων της Δύσης» που είχαν ως κεντρική κατεύθυνση τον ψυχροπολεμικό αντικομμουνισμό και την προώθησή του μέσα στους εργαζόμενους.

Μάης 1962: Η ΓΣΕΕ εξελίσσεται στον μεγαλύτερο στρατολόγο και διακινητή εργατών- οικονομικών μεταναστών για τη Δυτική Γερμανία, μάλιστα επ΄ αμοιβής!

Την περίοδο μεταξύ του 14ου Συνεδρίου της ΓΣΕΕ (Οκτώβρης 1961) και 15ου Συνεδρίου (Ιούλιος 1966), το εκτός ΓΣΕΕ ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα αναπτύσσεται εντυπωσιακά και μορφοποιείται σταδιακά στο γνωστό «Κίνημα των 115».Το «Κίνημα των 115» διεξάγει έντονη πάλη εναντίον των διορισμένων διοικήσεων της ΓΣΕΕ. Στις 6 Απρίλη 1964 πραγματοποίησε συγκέντρωση και πορεία στην βουλή κατά της δοτής ΓΣΕΕ με συμμετοχή πάνω από 100.000 εργαζομένων.

Η κίνηση των «115 Συνεργαζόμενων Εργατοϋπαλληλικών Οργανώσεων» (115 Σ.Ε.Ο.) αποτέλεσε το σημαντικότερο ίσως παράδειγμα οργάνωσης της εργατικής ενότητας σε αντίθεση με τον κρατικό συνδικαλισμό. Ιδρύθηκε το 1962 και συσπείρωσε εκατοντάδες πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις (από περίπου 50 κατά την ίδρυση τους σε 115 το καλοκαίρι του 1963 και πάνω από 700 τις παραμονές της δικτατορίας) προωθώντας την ιδέα της ενότητας στη βάση, οργάνωσε και υποστήριξε τους ―συχνά μεγάλης διάρκειας και έντασης― αγώνες και υποστήριξε με συνέπεια την ιδέα της ανεξαρτησίας του συνδικαλισμού από κρατικά και κομματικά δεσμά. Το διάστημα 1964-1966, όταν η άνοδος της Ένωσης Κέντρου (Ε.Κ.) στην εξουσία γέννησε (και διέψευσε) προσδοκίες ριζικού εκδημοκρατισμού, οι «115» λειτούργησαν ως ένα οργανωμένο αντιπολιτευτικό κίνημα, το οποίο απείλησε σοβαρά τον Μακρή και τις υπόλοιπες κρατικο-εργοδοτικές δυνάμεις της ΓΣΕΕ.

1967: Η ΓΣΕΕ χαιρέτησε με ενθουσιασμό την «Εθνικήν Επανάστασιν» και κάλεσε τους εργάτες να γιορτάσουν την Πρωτομαγιά του 1967 στο Σύνταγμα υπό την προστασία των χουντικών αρμάτων. Κατά τη διάρκεια της χούντας οι διοικήσεις σε όλα τα εργατικά συνδικάτα διορίζονται από τους συνταγματάρχες.

Κάπως έτσι φτάσαμε στη μεταπολίτευση… Σε μια νέα περίοδο ανάπτυξης εργατικών αγώνων και έντονης πολιτικοποίησης, με προσπάθεια των ταξικών δυνάμεων να συγκροτήσουν ξανά τις παρεμβάσεις τους στα συνδικάτα.

22ο συνέδριο ΓΣΕΕ, 1983. Πρόεδρος εκλέγεται ο Γιώργος Ραυτόπουλος (ΠΑΣΚΕ) και γραμματέας ο Μήτσος Κωστόπουλος (ΕΣΑΚ). Μετά τις βουλευτικές εκλογές 1985 πολλά μέλη της ΠΑΣΚΕ αρνούνται να στηρίξουν τα οικονομικά μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης Α. Παπανδρέου και διαγράφονται από το ΠΑΣΟΚ. Ιδρύουν την κίνηση ΣΣΕΚ. Η πλειοψηφία της διοίκησης περνάει στην αντιπολίτευση και τις αριστερές δυνάμεις. Με πραξικοπηματικό τρόπο η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ προσφεύγει στα δικαστήρια και ζητάει διορισμό. Το πρωτοδικείο διορίζει νέα διοίκηση, με πρόεδρο τον Γιώργο Ραυτόπουλο και γραμματέα τον Γιώργο Παυλιδάκη.

Το 23ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ το 1986 καθώς και το 24ο το 1988 πραγματοποιήθηκαν με τη συμμετοχή μόνο της ΠΑΣΚΕ. Όλα τα επόμενα χρόνια, τα συνέδρια αποτύπωναν συσχετισμούς με κυριαρχία των δυνάμεων της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ, δυνάμεις που πέρα από την πολιτική εκπροσώπηση των κυρίαρχων κομμάτων, δημιούργησαν ισχυρούς μηχανισμούς παρέμβασης στην τάξη, με οικονομικά συμφέροντα, με σχέσεις κοινωνικού εταιρισμού με την εργοδοσία, με ιδιαίτερη μεταχείριση-εκπροσώπηση κλάδων και συντεχνιασμό, αλλά και εκτεταμένες νοθείες και παρατυπίες σε πολλές συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Έτσι φτάσαμε στο τελευταίο, 37ο συνέδριο, με όλα όσα είδαμε και βιώσαμε πρόσφατα. Εργοδότες, νόθοι, μπράβοι, μακριά από κάθε έννοια εργατικής διαδικασίας, σε κλειστά ξενοδοχεία εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τους εργαζόμενους, σε τουριστικά θέρετρα, όπως όλα αυτά τα χρόνια.

Εξάλλου, στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης και της ακραίας αντεργατικής επίθεσης, η ΓΣΕΕ τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της ΕΕ του ΔΝΤ, υπέρ των μνημονίων. Ακόμα και στο δημοψήφισμα το 2015, κάλεσε τους εργαζόμενους να ψηφίσουν ΝΑΙ στα μέτρα που επέβαλε το ευρωσφαγείο!

Αυτά είναι πολύ επιγραμματικά μερικά κύρια στιγμιότυπα από τα 100 χρόνια της ιστορίας της ΓΣΕΕ.

Για ένα ταξικό ρεύμα που παλεύει για την χειραφέτηση της εργατικής τάξης λοιπόν, είναι ένα πρώτο ζήτημα η αποκάλυψη και η σκληρή καταγγελία της ΓΣΕΕ που καπηλεύεται τους εργατικούς αγώνες και τους χρησιμοποιεί για να θολώσει τις γραμμές που διαχωρίζουν την εργατική αγωνιστική πάλη και τον υποταγμένο τους συνδικαλισμό.

Η πείρα αυτή πρέπει να μας δώσει πολλά και κρίσιμα διδάγματα. Καταδεικνύει την μεγάλη ευθύνη των ταξικών δυνάμεων και τα μεγάλα βήματα που πρέπει να γίνουν για μια ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού και του συνδικαλιστικού κινήματος.

Δείχνει επίσης και τις μεγάλες ευθύνες όλων εκείνων των δυνάμεων που τρέχουν να ακολουθήσουν ή περιμένουν την ΓΣΕΕ, έστω κι αν χρησιμοποιούν σαν άλλοθι ή δικαιολογία «ένα άλλο ταξικό περιεχόμενο», χωρίς να ξεφεύγουν από το σχεδιασμό, το πρόγραμμα και τις κινήσεις της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και συνολικά του εργοδοτικού-κυβερνητικού αστικοποιημένου συνδικαλισμού. Το ζήτημα, ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή, δεν είναι η πάλη για την αλλαγή των εκλογικών συσχετισμών στα τριτοβάθμια και δευτεροβάθμια όργανα. Πόσο μάλλον που εκτίμησή μας είναι ότι δεν πρόκειται για ένα γραφειοκρατικό μόρφωμα, μια γραφειοκρατική διοίκηση, αλλά ότι ο μηχανισμός αυτός είναι θεσμός της αστικής πολιτικής μέσα στο εργατικό κίνημα, ότι είναι μηχανισμός ελέγχου, ταξικής ειρήνης και συνεργασίας, με άμεση σχέση και αλληλεξάρτηση από το κράτος, το κεφάλαιο, την ΕΕ και τα κονδύλιά της, είναι αστικοποιημένος και κρατικός «συνδικαλισμός» που δεν αλλάζει από τα πάνω. Δυστυχώς, ακόμα και δυνάμεις με ταξική αναφορά, ακόμα και δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής πάλης και της μαχόμενης αριστεράς, αρνούνται μια τέτοια εκτίμηση και παραμένουν σε έναν ρηχό «αντι-γραφειοκρατικό» λόγο που στην πράξη οδηγεί στην «αριστερή» κριτική στη ΓΣΕΕ μέσα όμως στα πλαίσιά της, εντός του σχεδιασμού της, χωρίς συμβολή σε αυτοτελής κινήσεις, με άρνηση ενός άλλου κέντρου αγώνα, ανταγωνιστικού στον εργοδοτικό-κυβερνητικό αστικό συνδικαλισμό.

Η ιστορική πορεία του ελληνικού εργατικού κινήματος έχει δείξει ότι όσες φορές βγήκαν στο προσκήνιο οι εργαζόμενοι, σε όλες τις κρίσιμες φάσεις της ταξικής αναμέτρησης, στους κορυφαίους εργατικούς αγώνες, δεν είναι η ΓΣΕΕ εκείνη που οργάνωσε, στήριξε ή συμμετείχε, αλλά αντίθετα, χρειάστηκε η σκληρή αντιπαράθεση μαζί της, ακόμα και η οργανωτική διάσπαση των ταξικών συνδικάτων από αυτή, για να αναπτυχθούν οι αγώνες. Από την «ενωτική ΓΣΕΕ» τη δεκαετία του 1920, μέχρι το εργατικό ΕΑΜ τη δεκαετία 1940, από το τις «115 συνεργαζόμενες συνδικαλιστικές οργανώσεις» μέχρι το Δημοκρατικό συνδικαλιστικό κίνημα τις δεκαετίες 1950-1960. Καμία ταξική δύναμη δεν περίμενε πότε… θα αποφασίσει πανεργατική απεργία η ΓΣΕΕ, ούτε συμμετείχε στις διορισμένες διοικήσεις της! Ας κρατήσουμε λοιπόν αυτή την εμπειρία και ας συγκρίνουμε τις θέσεις και τη δράση των δυνάμεων σήμερα, παρά τις κόντρες και τις καταγγελίες που σωστά γίνονται απέναντι στον μηχανισμό της ΓΣΕΕ των Παναγόπουλων και Καραγεωργόπουλων.

Σήμερα οι αγώνες μας για να είναι νικηφόροι δεν μπορούν να «εκπροσωπηθούν» και να οργανωθούν από αυτόν τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Για αυτό, χρειάζονται αποφασιστικά βήματα για να υπάρξει ένα άλλο κέντρο αγώνα, ώστε σε επίπεδο συνδικάτων, σωματείων, επιτρόπων αγώνα και συνολικά στο εργατικό κίνημα, να μπορεί να οργανώνει τους αγώνες, να συντονίζει τις μάχες. Κόντρα στην ανάθεση, με τις αποφάσεις στους εργαζόμενους για να μπορούν να αναπτυχθούν αγώνες, απεργίες και άλλες δυναμικές μορφές, με χαρακτηριστικά κλιμάκωσης και σύγκρουσης.

Σταύρος Μανίκας, εργαζόμενος-οδηγός στην ΕΘΕΛ, πρ. μέλος ΔΣ ΕΚΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: