Εισήγηση: Πρόταση για την συγκρότηση εργατικής ένωσης για την ταξική ανασυγκρότηση

workers-london

Διαβάστε ολόκληρη την εισήγηση του Μιχάλη Ρίζου, συνδικαλιστή, μέλος της Πρωτοβουλίας Διαλόγου, στη σύσκεψη εργαζομένων και ταξικών συνδικαλιστών που πραγματοποιήθηκε στις 23 Απρίλη 2019:

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Όπως υπογράμμισαν και οι 2 προηγούμενοι ομιλητές, αναδεικνύεται σήμερα η ανάγκη της συσπείρωσης των πρωτοπόρων δυνάμεων στο εργατικό κίνημα, που θα παλέψουν συντονισμένα και αποφασιστικά για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Όχι μόνο στο συνδικαλιστικό επίπεδο, πρέπει να γίνει και αυτό, αλλά πρώτα απ΄ όλα στο πεδίο της βαθιάς πολιτικής ανασυγκρότησης, της δημιουργίας ενός μαζικού και δυνατού ρεύματος εργατικής χειραφέτησης και αντικαπιταλιστικής πάλης.

Ως πρωτοβουλία που θέτει το στόχο της συγκρότησης ενός σύγχρονου κομμουνιστικού προγράμματος και κόμματος, χρειάζεται να παρέμβουμε στο κρίσιμο πεδίο του εργατικού κινήματος, για τη συσπείρωση δυνάμεων, για την συζήτηση και την ενεργοποίηση αγωνιστών εργαζομένων, ιδιαίτερα της νέας βάρδιας της εργατικής τάξης, των κρίσιμων κλάδων της καπιταλιστικής βιομηχανίας, των στρατηγικών επιχειρήσεων και χώρων δουλειάς.

Σήμερα παρουσιάζουμε στη σύσκεψη ένα σχέδιο, μια πρόταση για το περιεχόμενο συσπείρωσης των πρωτοπόρων δυνάμεων που παλεύουν για την εργατική χειραφέτηση, για ένα άλλο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, για την αναγέννηση της εργατικής πάλης με στρατηγικά χαρακτηριστικά και προοπτική της απελευθέρωση της τάξης μας. Αυτό το σχέδιο, αυτή την πρόταση, θέλεουμε το επόμενο διάστημα, μέσα από συσκέψεις σε όλη τη χώρα, μέσα από εκδηλώσεις και επαφές, να το συνδιαμορφώσουμε με αγωνιστές εργαζόμενους, με νέους της δουλειάς, με ταξικούς συνδικαλιστές.

Ποιό προτείνουμε να είναι ένα πλαίσιο, μια αρχική πρόταση διακήρυξης μιας συσπείρωσης, μιας «ένωσης» όπως είπε και στο άνοιγμα της σύσκεψης ο Παναγιώτης Κεφαλληνός.

Προτείνουμε το εξής πλαίσιο:

  • ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
  • ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ
  • ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

1) Ζούμε στην καρδιά ενός άκαρδου κόσμου, στη δίνη μιας βαθιάς κρίσης (και μιας εξίσου αιματηρής ανάπτυξης) του καπιταλιστικού συστήματος που βασίζεται στα κέρδη, τη λεηλασία της φύσης, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Εργάτες, υπάλληλοι, φτωχά λαϊκά στρώματα και πάνω από όλα η νεολαία, έχουμε βιώσει στο πετσί μας τα μνημόνια, τα ματωμένα πλεονάσματα, τη δημοσιονομική φυλακή και όλη τη βάρβαρη πολιτική του κεφαλαίου, της Ε.Ε., των κυβερνήσεων. Με μισθούς και συντάξεις πείνας, με 12ωρα και 14ωρα μεροκάματα, με δουλειά ακόμα και τις Κυριακές και έως τα βαθιά γεράματα!! Οι «μεταρρυθμίσεις» και αναδιαρθρώσεις του καπιταλισμού σημαίνουν για την πλειοψηφία του λαού ένα νέο κοινωνικό μεσαίωνα. Το παλιό «κοινωνικό συμβόλαιο» έχει συντριβεί. Απίστευτος πλούτος υπεξαιρείται από τους εργαζόμενους και συγκεντρώνεται σε όλο και πιο λίγα χέρια. Αυτό το σύστημα είναι απόλυτα εχθρικό για τους εργαζόμενους, για την νεολαία, για όλα τα φτωχά λαϊκά στρώματα!

2) Το δίκιο του «επενδυτή» και των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων (τύπου Ε.Ε.) είναι το νέο κυρίαρχο δόγμα. Στο όνομα τους μας κάνουν αναλώσιμους, μηχανές παραγωγής κερδών για τους λίγους! Δισεκατομμύρια ευρώ πηγαίνουν στους τραπεζίτες, τους εφοπλιστές, τους μεγαλοεργολάβους, τη βιομηχανία του τουρισμού, του εμπορίου, τα δημοσιονομικά προγράμματα «διάσωσης». Μας λένε: «η Ευρώπη θέλει να μας σώσει», αλλά εμείς βλέπουμε τους τοκογλύφους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και το διευθυντήριο των Βρυξελλών να θησαυρίζουν πάνω στα ερείπια των δικαιωμάτων μας. Μας λένε «χρωστάμε», αλλά εμείς βλέπουμε την «διάσωση» των τραπεζών και των μεγάλων εργοδοτών, τα δισεκατομμύρια των πλούσιων στο εξωτερικό. Το χρέος δεν είναι δικό μας. Δεν πρέπει να πληρωθεί! Η Ε.Ε. δεν είναι ένωση λαών, αλλά των πολυεθνικών και των κυβερνήσεών τους. Παλεύουμε ενάντιά της, για ρήξη, έξοδο, διάλυσή της.

3) Η αντίφαση είναι τεράστια. Ένα τεράστιο τείχος υψώνεται στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο ανάμεσα στους σύγχρονους άθλιους και τους ολιγάρχες των πολυεθνικών. Ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας και το κεφάλαιο. Όχι ανάμεσα σε ντόπιους και μετανάστες εργαζόμενους, ανάμεσα σε παλιούς και νέους, ανάμεσα σε δημόσιους και ιδιωτικούς κλπ, όπως θέλουν να μας πείσουν οι κυρίαρχοι και τα μακριά χέρια τους, οι φασίστες και οι εθνικιστές. Εχθρός μας είναι οι πολυεθνικές, οι εργοδότες, οι τράπεζες και το πολιτικό τους προσωπικό, οι διεθνείς τους οργανισμοί, και όχι οι φτωχοί και καταπιεσμένοι συνάδελφοί μας.

4) Ποιο εργατικό κίνημα χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε την επίθεση;

Δείξαμε μέρος μόνο της δύναμής μας στους μεγάλους αγώνες των τελευταίων χρόνων. Οι αγώνες μας ωστόσο, δεν μπόρεσαν να νικήσουν σε σοβαρά και κρίσιμα ζητήματα και μάχες, δεν αποκρούσαμε την συνολική αντεργατική επίθεση. Ίσα-ίσα είμαστε σε φάση υποχώρησης. Τα αίτια εδράζονται στη στρατηγική ανεπάρκεια του παραδοσιακού εργατικού κινήματος και της αριστεράς. Και επειδή η ταξική πάλη θα οξυνθεί, οι δυνάμεις της ανατροπής και του αγώνα πρέπει αποφασιστικά και έμπρακτα να πουν ότι σήμερα χρειάζεται ένα άλλο εργατικό κίνημα, ανασυγκροτημένο και εξοπλισμένο με τις απαντήσεις, το πρόγραμμα, τις δομές και τις μορφές που απαιτεί η εποχή της ιστορικής κρίσης του συστήματος.

Ταξική ανασυγκρότηση σημαίνει πρώτα απ’ όλα ξεπέρασμα της άμυνας, την πάλη ώστε να οργανωθεί η αντεπίθεση του κινήματος, η ανάπτυξη αγώνων που θα συγκρούονται με τον πυρήνα της αντιλαϊκής πολιτικής και των αστικών αναδιαρθρώσεων. Ταξική ανασυγκρότηση σημαίνει ανάπτυξη όλων των μορφών συσπείρωσης των εργαζομένων, με ριζική αναζωογόνηση των συνδικάτων, την δημιουργία νέων σε κρίσιμους και «νέους» κλάδους, την τόλμη για τη δοκιμή νέων μορφών συσπείρωσης και δράσης. Σημαίνει ταξικά σωματεία και συντονισμό τους, άλλο κέντρο αγώνα από τον υποταγμένο συνδικαλισμό, ικανό να οργανώνει την πάλη των εργαζομένων. Σημαίνει γραμμή ρήξης και ανατροπής πάνω σε διεκδικήσεις που εκφράζουν τα συνολικά συμφέροντα των εργαζομένων (και όχι μόνο τα «ιδιαίτερα», κλαδικά, ομοιοεπαγγελματικά, επιχειρησιακά, κ.ο.κ.) δημιουργώντας μια νέα ταξική αγωνιστική ενότητα απέναντι στον κατακερματισμό και τη διάσπαση.

5) Το συνδικαλιστικό κίνημα στην ιστορική διαδρομή του έδωσε πολλούς και ηρωικούς κοινωνικούς αγώνες. Δεν χαρίζουμε την ιστορία και τους αγώνες της τάξης μας, θέλουμε να τη συνεχίσουμε πιο αποφασιστικά και νικηφόρα! Γι’ αυτό και λέμε: η εποχή της υπάρχουσας μορφής του κινήματος ανήκει στο παρελθόν. Τις τελευταίες δεκαετίες το συνδικαλιστικό κίνημα επί το πλείστον διαπραγματεύεται τους ρυθμούς χειροτέρευσης της θέσης των εργαζομένων και όχι της βελτίωσης. Το «πόσα θα χάσουμε» και όχι το «πόσα θα τους πάρουμε». Υποτάσσεται στα κυρίαρχα δόγματα για «ανταγωνιστικότητα και ανάπτυξη», είναι ενταγμένο βαθιά και πολύπλευρα στη λογική του κοινωνικού εταιρισμού (κορυφαίο στιγμιότυπο η «κοινωνική συμμαχία»). Διαμορφώνεται και αναπτύσσεται τόσο ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, που είναι σε άμεση σχέση με εργοδοτικά συμφέροντα και επιχειρήσεις, όσο και ο κυβερνητικός συνδικαλισμός με νέα μάλιστα μορφή στις μέρες μας, με πλάτες στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική και πλήθος «συμμαχίες» σε πολιτικό επίπεδο. Η ΓΣΕΕ έχει μετατραπεί πλήρως σε εργοδοτική, ΜΚΟ οργάνωση, αναπαραγωγής, διαφθοράς και εξαγοράς ενός μηχανισμού εργαζομένων που διαχειρίζεται κονδύλια εκατομμυρίων με ευρωπαϊκά και επιχειρηματικά προγράμματα, μεταπτυχιακά, απαλλαγές, ρουσφέτια, σεμινάρια, ακόμα και πτυχία, και φυσικά άφθονο χρήμα σε κατ’ όνομα συνδικαλιστές. Ή θα αντικατασταθεί από άλλη συνδικαλιστική δομή με ταξικό πλαίσιο, οργάνωση και εσωτερική δημοκρατία ή οι πραγματικοί εργατικοί αγώνες θα παραμένουν διάσπαρτοι, ασυντόνιστοι και τελικά ακίνδυνοι για το σύστημα. Η βία και η νοθεία, οι αντιπρόσωποι τσιράκια των αφεντικών, αποτελούν γενικευμένο φαινόμενο και δομικό πλέον στοιχείο της συγκρότησης των βασικών ομοσπονδιών, των εργατικών κέντρων και της τριτοβάθμιας οργάνωσης. Είναι αποτέλεσμα του εργοδοτικού, κυβερνητικού συνδικαλισμού και όχι μια απλή παρεκτροπή. Ενότητα και συνύπαρξη με αυτούς δεν γίνεται.

6) Απέναντι στον αστικοποιημένο συνδικαλισμό η απάντηση δεν είναι ούτε ο «κριτικός ακολουθητισμός» στις κινητοποιήσεις εκτόνωσης της ΓΣΕΕ (όπως ως τώρα κάνουν ΠΑΜΕ και ΜΕΤΑ), ούτε η αλλαγή των εκλογικών συσχετισμών στα ανώτερα όργανα και τις διοικήσεις. Τι συσχετισμούς να αλλάξεις σε μια «σημαδεμένη τράπουλα», σε ένα συνδικαλιστικό μηχανισμό που δεν χωράει τους μαχόμενους εργαζόμενους, το μεγαλύτερο μέρος του δυναμικού των πρωτοβάθμιων σωματείων βάσης, τους ελαστικά εργαζόμενους, τους εργαζόμενους μετανάστες, τα πιο εκμεταλλευόμενα τμήματα της εργατικής τάξης; Το ΠΑΜΕ και άλλες αγωνιστικές δυνάμεις αρκετά συνεχίζουν να παγιδεύονται στο αναποτελεσματικό αυτό δίπολο, να ακολουθούν τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό ακόμα και στις πιο ξεφωνημένες επιλογές του (όπως η διαταξική «απεργία» με αιτήματα υπέρ των βιομήχανων της 30/5/2019). Τις περισσότερες μάλιστα φορές ο ακολουθητισμός δικαιολογείται με εξωπραγματικά επιχειρήματα του τύπου «εκεί είναι οι εργάτες», «τους ψηφίζει ο κόσμος τι να κάνουμε», «χωρίς τη ΓΣΕΕ δεν μπορεί να προκηρυχτεί γενική απεργία» ή με το φόβο της «διάλυσης των συνδικάτων» αν δημιουργηθεί ξεχωριστό κέντρο αγώνα εργατικής συμμετοχής και ελέγχου (όταν με την κυριαρχία του εργοδοτικού συνδικαλισμού έχουν διαλυθεί όλα τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις!

Απάντηση μπορεί να δώσει μόνο η αυτοτελής συγκρότηση των ταξικών δυνάμεων – από όλες τις τάσεις και τα ρεύματα που θέλουν να συγκρουστούν με το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις – σε διακηρυκτικό πλαίσιο, περιεχόμενο στόχων, αγωνιστικό σχέδιο και οργάνωση. Μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις επιτροπές αγώνα, τις συνελεύσεις των εργαζόμενων. Με την δημιουργία ενός κέντρου αγώνα, που να μπορεί να οργανώνει πραγματικές απεργίες, να συντονίζει τις μάχες (ΣΣΕ, απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις κ.α.). Με αιτήματα που θα καλύπτουν τις εργατικές ανάγκες κόντρα στις προτεραιότητες των μνημονίων, του χρέους και την κερδοφορία του κεφαλαίου, κόντρα στην φυλακή του ευρώ και της ΕΕ. Με νέες μορφές συσπείρωσης και αγώνα της εργατικής τάξης, με συνδικάτα ακηδεμόνευτα από κράτος-εργοδοσία. Με κατάργηση του οργανωτικού διαχωρισμού δημόσιου-ιδιωτικού τομέα. Με συνέδρια και αντιπροσώπους εκλεγμένους από τους αγωνιστές και τον κόσμο του μεροκάματου, όχι από διευθυντικά στελέχη και ρουφιάνους της εργοδοσίας. Με συνεχή λογοδοσία των εκλεγμένων προς τη βάση, με ανακλητότητα και εναλλαγή.

Κανένας συμβιβασμός με τον εργοδοτικό, κυβερνητικό συνδικαλισμό! Όχι σε διορισμένες διοικήσεις!

7) Δυστυχώς, ως τώρα η παρέμβαση δυνάμεων της Αριστεράς, δεν εξέφρασε ένα διαφορετικό μοντέλο.

Το ΠΑΜΕ κρατά «ίσες αποστάσεις» μεταξύ ΓΣΕΕ (αστικοποιημένου συνδικαλισμού) και της γραμμής για ταξικό κέντρο αγώνα που θα κάνει δικές του αγωνιστικές και απεργιακές ενέργειες και δεν θα ακολουθεί τη ΓΣΕΕ και τις εργοδοτικές ομοσπονδίες σε ότι δραστηριότητα κάνουν). Το ΠΑΜΕ ποτέ δεν έχει ανοίξει απεργιακό, αγωνιστικό δρόμο κόντρα σε ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ στα 20 χρόνια της ύπαρξης του πλην ελάχιστων εξαιρέσεων. Η διαφοροποίηση του αφορά σε ξεχωριστές συγκεντρώσεις στο απεργιακό ημερολόγιο του αστικοποιημένου συνδικαλισμού, απογευματινά συλλαλητήρια, εκτιμήσεις και πολλά λόγια, και κυρίως μάχη για εκλογικούς συσχετισμούς στις υπάρχουσες δομές των δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων ομοσπονδιών. ΠΑΜΕ και ΜΕΤΑ αντιμετωπίζουν τη ΓΣΕΕ ως την παλιά γραφειοκρατία και όχι ως αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Γι αυτό έχουν την αυταπάτη ότι μπορεί να αλλάξει – και μάλιστα με τον εκλογικό δρόμο – δίνοντας τη «μάχη των συσχετισμών». ΠΑΜΕ και ΜΕΤΑ αντιμετωπίζουν τη ΓΣΕΕ ως αποκλειστικό φορέα του πανεργατικού αγώνα. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις τη θεωρούν «διευκολυντικό παράγοντα» νομιμότητας μιας απεργίας (λεγκαλισμός), εξ ου και η φιλολογία περί δυνατότητας «να απεργήσει κόσμος και εκεί που δεν υπάρχουν σωματεία». Δεν είναι καθόλου έτσι. Αν για να απεργήσει ο κόσμος χρειάζεται την άδεια του εργοδοτικού συνδικαλισμού τότε που είναι η Λενινιστική λογική περί «απεργίας σχολείο ταξικής συνειδητοποίησης»; Επιπλέον τα σωματεία που συσπειρώνονται σε πραγματικά ταξικές μάχες δεν είναι καθόλου λίγα. Στο όνομα μιας «γενικής απεργίας φετίχ» γιατί να θυσιαστούν συντονισμένες και γενικευμένες μάχες ταξικής προοπτικής και κλιμάκωσης εκατοντάδων σωματείων; Οι απεργίες δεν είναι τυπικά νούμερα αλλά περιεχόμενο, μορφή, αιτήματα, σύγκρουση με κυβέρνηση και κεφάλαιο, οργάνωση από τα κάτω, κλιμάκωση, κατακτήσεις. ΠΑΜΕ και ΜΕΤΑ ταυτίζουν την ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης με την άνοδο της παραταξιακής του επιρροής. Γι αυτό δείχνει να επιζητεί «αποφάσεις γενικής απεργίας» από τη ΓΣΕΕ άσχετα με το περιεχόμενο και τον τρόπο λήψης τους, ως ευκαιρία εμφάνισης της πολιτικής του παρουσίας στις πλατείες. Από εδώ προκύπτει η λογική «απεργούμε με το δικό μας πλαίσιο και στη δική μας συγκέντρωση».

8) Το θέμα όμως είναι τι κάνουν οι «κάτω». Και κυρίως τι κάνουν οι ταξικές, ριζοσπαστικές και αντικαπιταλιστικές δυνάμεις του κινήματος. Ο κόσμος της δουλειάς παρότι σοβαρά χτυπημένος και πολλαπλά εξαπατημένος δείχνει διαθέσεις μιας νέας ανάτασης. Ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και σε τμήματα της ελαστικής εργασίας στο δημόσιο, διαμορφώνεται με βασανιστικό τρόπο ένα ρεύμα αγωνιστών που παλεύει σκληρά με την εργοδοσία, προσπαθεί να συνδικαλιστεί και να δράσει ταξικά. Δεν θέλει όμως να βαδίσει με το συνήθη τρόπο που από την πείρα του έχει καταλάβει ότι οδηγεί από ήττα σε ήττα. Αυτό το ρεύμα στον ιδιωτικό τομέα εκφράστηκε στην Cosco και τους ναυτεργάτες, στις μικρές αλλά σημαντικές κόντρες στον επισιτισμό και τους μισθωτούς τεχνικούς, στους ντελιβεράδες και τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς, στη συσπείρωση πρωτοβάθμιων σωματείων για διακλαδική απεργία βάσης σε κρίσιμους χώρους της πληροφορικής, του εμπορίου, της ιδιωτικής εκπαίδευσης και υγείας. Αυτό το ρεύμα μπορεί να διευρυνθεί μέσα από την αναγκαία ώσμωση των ταξικών συγκρούσεων και να αποκτήσει βαθύτερα χαρακτηριστικά:

Α. Πρυτανεύοντας την ανάγκη το σύγχρονο ε.κ. να διαρρήξει τη σχέση του με τους δύο πόλους της αστικής, νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Να σπάσει το ψευτοδίλημμα «ασφαλιστικό Πινοσέτ ή ψίχουλα από το ματωμένο πλεόνασμα» και να βροντοφωνάξει «τα θέλουμε όλα πίσω και τα θέλουμε τώρα».

Β. Βάζοντας αιτήματα που θα καλύπτουν τις συλλογικές ανάγκες της τάξης σε κόντρα με τις προτεραιότητες των μνημονίων και τα κέρδη του κεφαλαίου, όπως πχ «να επιστραφούν όλοι οι κλεμμένοι μισθοί», «υπογραφή αξιοπρεπών συλλογικών συμβάσεων εργασίας με καθολική ισχύ», «κατάργηση του υποκατώτατου μισθού», «35ωρο, 7ωρο 5ημερο παντού», «μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, κατάργηση των ελαστικών μορφών εργασίας».

Γ. Με πολιτικό αγώνα για τα οικονομικά δικαιώματα που θα ανατρέπει-καταργεί τους εφαρμοστικούς νόμους των μνημονίων πχ νόμος Κατρούγκαλου, πλειστηριασμοί, κυριακάτικη αργία, περικοπές συντάξεων και αφορολόγητου, κρατική παρέμβαση για τον κατώτατο μισθό.

Δ. Υλοποιώντας το δικό του αγωνιστικό σχέδιο, δημοκρατικά συζητημένο στα σωματεία και τις συνελεύσεις, ανεξάρτητα από τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Εμείς επιδιώκουμε την κοινή δράση με κάθε μαχόμενη δύναμη του κινήματος, για να ανθίσουν οι εργατικοί αγώνες, για να ανοίξει ο δρόμος για ένα άλλο, ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα.

9) Θέτουμε πρόγραμμα άμεσου αγώνα για την επιβολή κατακτήσεων. Να συνδέεται με τον αναγκαίο πολιτικό στόχο για την συνολική ανατροπή της επίθεσης και την πάλη για εργατική χειραφέτηση:

Αυξήσεις στους μισθούς τώρα, για να ζούμε αξιοπρεπώς από τη δουλειά μας. Μόνιμη και σταθερή δουλειά, με πλήρη δικαιώματα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Κατάργηση της ευέλικτης και ελαστικής εργασίας. Να σταματήσει το σκλαβοπάζαρο των προγραμμάτων απασχόλησης, των ενοικιαζόμενων, της αμοιβής με μπλοκάκι. Κατάργηση της απλήρωτης και μαύρης εργασίας με αυστηρές ποινές στους εργοδότες. Επαναφορά της Κυριακής αργίας και του 5ήμερου. Επίδομα ανεργίας σε όλους τους ανέργους χωρίς προϋποθέσεις. Άμεσα μέτρα ενάντια στην ανεργία. Προσλήψεις στο δημόσιο με βάση τις κοινωνικές ανάγκες. Μείωση των χρόνων συνταξιοδότησης και των ωρών εργασίας (7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο). Εθνικοποίηση, χωρίς αποζημίωση και άνοιγμα όλων των κλειστών εργοστασίων, με εργατικό έλεγχο. Άμεσα μέτρα για την κοινωνική ασφάλιση. Αποκλειστικά δημόσια, καθολική κοινωνική ασφάλιση. Καμιά ιδιωτικοποίηση, άμεση ή έμμεση. Κατάργηση κάθε χαρατσιού, δραστική μείωση της φορολογίας των λαϊκών στρωμάτων. Βαριά φορολογία του κεφαλαίου και της εκκλησίας. Δημοκρατία στους χώρους δουλειάς. Πλήρης προστασία της συνδικαλιστικής δράσης. Ανεξαρτησία των συνδικάτων από κάθε κρατική, δικαστική και εργοδοτική παρέμβαση.

Συνολικός αγώνας για την ανατροπή της πολιτικής του μαύρου μετώπου κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ. Κατάργηση των μνημονίων, κανένα νέο μνημόνιο όπως και να ονομάζεται. Παύση πληρωμών, διαγραφή του χρέους. Ακύρωση του Δημοσιονομικού Συμφώνου Σταθερότητας. Απειθαρχία, ρήξη, έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ. Όχι στους πολεμικούς εξοπλισμούς, έξω από το ΝΑΤΟ, όχι στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Ανατροπή της σχέσης μισθών κερδών, μείωση του ποσοστού εκμετάλλευσης με ενίσχυση του μεριδίου του κοινωνικού πλούτου προς όφελος αυτών που τον παράγουν, από τη σκοπιά της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

10) Με αυτό το στόχο παρεμβαίνουμε στους αγώνες και τα συνδικάτα, σε κάθε εργατική συλλογικότητα, όργανο πάλης και μάχη. Με αυτούς τους στόχους συμβάλλουμε για μια νέα πνοή στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Συμβάλλουμε στην αναγέννηση της εργατικής πάλης! Προβάλλουμε την ταξική αλληλεγγύη και οργάνωση ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό και εκφασισμό. Παλεύουμε με νέο εργατικό διεθνισμό απέναντι στο διεθνή συντονισμό και την διεθνή επίθεση των εργοδοτών και των συμμαχιών τους. Όλα για όλους, ώστε τελικά οι αγώνες για δίκαιη και αξιοπρεπή εργασία, αμοιβή και ζωή, να φτάσουν στην κατάργηση της μισθωτής εργασίας και εκμετάλλευσης.

Συγκροτούμε πρωτοβουλία για τη δημιουργία πανελλαδικής ένωσης εργαζόμενων, ενός ταξικού πόλου, που συγκροτείται με θέσεις και στόχους πάλης σε όλο το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα δημόσιου-ιδιωτικού τομέα, δρα ενιαία και παλεύει κοινούς σκοπούς. Θέλουμε να συζητήσουμε με χιλιάδες εργαζόμενους τους στόχους και κυρίως την ανάγκη για μια άλλη πορεία του εργατικού κινήματος. Να βάλουμε πλάτη στην αναγκαία ταξική ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος, ώστε να μπορεί να δίνει νικηφόρους αγώνες, να αλλάζει συσχετισμούς, να δημιουργεί ρήγματα και ανατροπές στην κυρίαρχη πολιτική, τα μέτρα και την επίθεση του κεφαλαίου. Για να ξαναγίνει ο ταξικός συνδικαλισμός υπόθεση της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζομένων και όχι μια κακόηχη λέξη και ασχολία επαγγελματιών και κομματικών επιτελείων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Φτιάξε site στο WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: